Amatyultar's Blog

Τα όρια του ρατσισμού

2012-01-31T22:42:00.001+02:00

O Jimmy Snyder, αλλιώς γνωστός και ως Jimmy "the Greek" (Δημήτριος Γεώργιος Συνοδινός) ήταν γνωστός παρουσιαστής αθλητικής εκπομπής για το αμερικανικό κανάλι CBS, όπου για 12 χρόνια σχολίαζε στην γνωστή κυριακάτικη εκπομπή "The NFL Today" η οποία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Το 1988 απολύθηκε από το CBS λόγω ενός σχολίου του που θεωρήθηκε ρατσιστικό. Σε κάποιο εστιατόριο ένας ρεπόρτερ τον ρώτησε τί πιστεύει για την συντριπτική πλειοψηφία των λευκών προπονητών και είπε ότι είναι οι μόνες θέσεις που μπορούν να έχουν αφού μες στην ομάδα παίζουν πιο πολλοί μαύροι, και δουλεύουν πιο σκληρά από τους λευκούς. Το μετέπειτα σχόλιο του ήταν το εξής: (σε δική μου μετάφραση)
"Ο μαύρος είναι καλύτερος αθλητής εξαρχής επειδή έχει γεννηθεί να είναι έτσι, λόγω των ψηλών και μεγάλων μηρών που εκτείνονται μέχρι την πλάτη, και μπορούν να πηδήξουν ψηλότερα και να τρέξουν γρηγορότερα λόγω των μεγαλύτερων μηρών και έχει γεννηθεί να είναι καλύτερος αθλητής γιατί αυτό ισχύει από την εποχή του (Αμερικάνικου) Εμφυλίου όταν κατά την διάρκεια της δουλεμπορίας ο ιδιοκτήτης έβαζε τον μεγαλύτερο μαύρο δούλο του να γονιμοποιήσει με τη μεγαλύτερη γυναίκα για να μπορεί να έχει ένα μεγάλο μαύρο παιδί."

To σχόλιο τότε έγινε μεγάλο θέμα, όλοι σχεδόν οι συνάδελφοι του και οι θεατές συμφώνησαν με την απόλυσή του, ο Jesse Jackson κλήθηκε να λάβει δημόσια συγγνώμη από τον ίδιο κτλ. Είναι όμως αυτό ρατσισμός; Ο Jimmy Snyder δεν είχε ποτέ ο ίδιος δούλους, απλά είπε κάτι που ίσχυε. Ένας μαύρος ακροατής με το όνομα Αλί σε μια ραδιοφωνική εκπομπή τότε τηλεφώνησε και είπε: "O Jimmy the Greek δεν είπε τίποτα άλλο παρά την αλήθεια. Ο τύπος τον ρώτησε μια ερώτηση. Είπε την αλήθεια και δεν θέλουν να ακούνε την αλήθεια." Ο μαύρος συνάδελφός του και πρώην παίκτης Irv Cross δήλωσε πρόσφατα ότι είχε δουλέψει με τον Snyder χρόνια και ποτέ δεν είχε ακούσει κάποιο ρατσιστικό σχόλιο ή είχε εντοπίσει ρατσιστική συμπεριφορά.

Ο Jon Entine έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο για το θέμα, με τίτλο "Taboo: Why Black Athletes Dominate Sports and Why we’re Afraid to Talk about It", όπου μιλάει μάλιστα για συγκεκριμένες περιοχές που βγάζουν συνήθως αθλητές καλύτερους σε συγκεκριμένα αθλήματα, όπως π.χ. οι Κενυάτες είναι γνωστοί για το τρέξιμο.
Ο πρώην σκλάβος Frederick Douglass είχε γράψει στα απομνημονεύματά του για έναν νεαρό γαιοκτήμονα ο οποίος είχε λεφτά να αγοράσει μόνο έναν σκλάβο, οπότε αγόρασε μία μεγαλόσωμη νεαρή μαύρη 20 χρονών με μόνο σκοπό του την γονιμοποίηση. Μετά νοίκιασε από κάποιον άλλον έναν παντρεμένο μεγαλόσωμο σκλάβο και τους υποχρέωσε να κοιμούνται κάθε βράδυ μαζί. Η κακόμοιρη 20χρονη στο τέλος του χρόνου γέννησε δίδυμα. Άλλοι πρώην σκλάβοι έχουν πει το ίδιο, μάλιστα όπως λένε συνήθως οι ιδιοκτήτες ήταν περήφανοι όταν είχαν καλούς "εκτροφείς". Τα πράγματα είχαν φτάσει σε σημείο να υπάρχουν ιδιοκτήτες οι οποίοι έκαναν μόνο αυτό, ανέτρεφαν και πωλούσαν σκλάβους.

Είναι λοιπόν όντως ρατσιστικό το σχόλιο του Snyder; Ποια είναι τα όρια του ρατσισμού;

Σε κάποιο πεδίο μάχης

2010-09-24T18:20:00.000+03:00

Σήμερα βγήκε απ' το νοσοκομείο. 82 χρονών, πρώτη φορά μπήκε σε νοσοκομείο για τον εαυτό του. Κανείς δεν πιστεύει την ηλικία του όταν τον κοιτάει. Όταν με είδε, με αγκάλιασε με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλα του και μου είπε "Ακόμα και τα λιοντάρια καμιά φορά κλαίνε." Από μικρός τον φώναζα λιοντάρι. Μου διηγήθηκε την περιπέτεια του με απορία και ενθουσιασμό, καθώς όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα για εκείνον στην μακρόχρονη ζωή του. Με συγκίνηση και υπερηφάνεια και αγάπη. Δεν δεχόταν να φορέσει μπλούζα γιατί του αρέσει που τον φυσάει ο αέρας ξανά. Δεν δέχτηκε να κάτσει στο νοσοκομείο, προτιμάει να ρισκάρει παρά να λείψει από το περιβάλλον του, από την ζωή που έχει χτίσει. Τον καταλαβαίνω. Ποιος θα 'θελε εξάλλου να μείνει άλλη μία στιγμή ανάμεσα σε ερείπια που στην πραγματικότητα είναι πολύ νεαρότερης ηλικίας; Ποιος περήφανος άντρας προτιμάει να κάτσει να αποφασίζουν γι' αυτόν άλλοι;

Ελπίζω μία μέρα να του μοιάσω έστω και στο ελάχιστο.

Σήμερα πήρα μια απόφαση. Θέλω να πεθάνω όρθιος, ακόμα κι αν είναι να πεθάνω αύριο. Θέλω όμως εκείνη την στιγμή το κεφάλι μου να κοιτάει ψηλά και να νιώθω τον άνεμο στο πρόσωπό μου. Αυτό θέλω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Μόνο αυτό.

Αυγουστιάτικο αεράκι

2010-08-23T20:30:00.001+03:00

Το λυκόφως είναι η αγαπημένη μου φάση της ημέρας. Έχω ανοίξει τις μπαλκονόπορτες και στις δύο άκρες του σπιτιού και κάνει ένα όμορφο ρεύμα, απαλό, ίσα-ίσα να σε δροσίσει και να σου φέρει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Μπροστά απ' την οθόνη μου πέρασε ένας "κλέφτης." Δεν μπορώ να θυμηθώ αν πρέπει να τον πιάσεις ή όχι, τι σου φέρνει καλή τύχη. Τον έπιασα και τον άφησα έξω. Κάθε φορά που ο ουρανός παίρνει αυτό το χρώμα θυμάμαι μία ατάκα από μία άθλια ταινία, το "Reign of Fire," που έλεγε ότι αυτή η ώρα της ημέρας είναι η "μαγική ώρα." Θα ήθελα να ήταν έτσι ο ουρανός και ο καιρός για πάντα, όπως είναι ακριβώς τώρα. Όσο αργώ να πατήσω "δημοσίευση" νυχτώνει δυστυχώς. Αλλά δεν πειράζει.
Αύριο πάλι.

Παραληρήματα

2010-07-12T17:40:00.001+03:00

Έχει λαλήσει ο κόσμος μάγκες. Σήμερα πιάνει ένας τύπος τον πατέρα μου στο facebook (ναι δυστυχώς έχει facebook, κανονικά θα πρεπε να απαγορεύεται πρώτα για τους γονείς και μετά για τα παιδιά του δημοτικού) και του λέει:

4:16pm Chris
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ

4:16pm Father
kalispera

4:16pm Chris
ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΦΙΛΕ ΠΩΣ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ ΣΕ ΛΙΓΟ ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ

4:17pm Father
maura kai araxna

4:17pm Chris
ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΦΑΝΕ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ

ΤΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ

4:17pm Father
pws to xereis?

4:18pm Chris
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ

ΕΧΕΙ ΔΙΑΡΕΥΣΕΙ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

ΑΠΟ ΣΙΑ

4:19pm Father
prepei na eimaste se epifylaki

se eyxaristw na me kratas enimero

4:19pm Chris
ΝΑΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ

ΣΕ 1 ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΝΕ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

4:21pm Father
ti mou les re file giauto ginrtai autos o xamos

4:21pm Chris
ΝΑΙ

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΤΙΠΟΤΑ

4:22pm Father
mpravo na mou ta les na afipnisoume kai allo kosmo

4:22pm Chris
ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ

ΠΕΣΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ

ΟΤΙ ΘΑ ΦΑΝΕ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ

ΣΕ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ

ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ

Καλή φάση. Επίσης τις προάλλες ένα άλλο παιδί μας έδειξε αυτό εδώ το λινκ που απ' ότι κατάλαβα έχει κάποια σχέση με το streaming της εκπομπής του Χαρδαβέλλα "Πύλες του Ανεξήγητου" (το οποίο streaming μάλλον κόπηκε ή κάτι τέτοιο) και από 'κει παραθέτω το σχόλιο του αναγνώστη NEFELIM

ΓΙΑΤΙ ΜΑς ΤΟ ΚΑΜΕΤΕ ΑΥΤΟ?

Υποβλήθηκε από NEFELIM στις Παρ, 21/05/2010 - 23:49.

ΓΙΑΤΙ ΒΡΕ ΚΥΡ ΚΩΣΤΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΕ ΚΑΙ ΣΙΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΜΕΤΕ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟ ΚΑΚΟ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΝ ΕΚΠΟΜΠΙ ΣΑΣ ΑΛΑ ΤΟ ΣΑΒΑΤΟ ΒΓΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΞΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗ ΤΙΛΕΟΡΑΣΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΣΥΣ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΤΙΝ ΕΚΠΟΜΠΙ ΣΑΣ ΟΙ ΠΙΛΕς ΤΟΥΣ ΑΝΕΞΙΓΙΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ. ΒΑΛΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΞΑΝΑ ΤΙΝ ΕΚΠΟΜΠΙ ΓΙΑΤΙ ΜΑΘΕΝΟΥΜΕ ΠΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΥΡΙΕ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ Η ΕΚΠΟΠΜΗ ΣΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΕΝΑ ΣΑΝ ΑΛΗΘΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΙΘΕΙΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΦΕΝΕΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΑΣ ΕΚΠΟΠΜΙ ΣΑΝ ΑΛΙΘΙΑ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΑΩ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΚΥΡ ΚΩΣΤΑ ΒΑΛΕ ΤΙΝ ΕΚΠΟΜΠΙ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝςΤ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΙΝ ΤΙΛΕΟΡΑΣΙ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥς ΚΥΡ ΚΩΣΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΡΦΟΣΤΕ ΜΑΣ ΜΑ ΤΟΥς ΑΓΑΠΙΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΙς ΕΚΠΟΜΠΙΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΑΝΘΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΙ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΙΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΥΡ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟ ΣΕ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕ ΚΑΝΟ ΣΧΕΣΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΑΜΟ. ΒΑΛΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΟΝΙ Η ΟΠΟΙΝ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΙΠΑΡΧΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΗ ΤΙΙ ΣΤΙΓΜΗ. ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΟΠΟΣ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΕΓΓΑΤΑΛΙΨΕΤΕ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΟΝ ΝΕΦΕΛΙΜ. ΕΥΧΑΡΙΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΕ ΚΑΛΑ.

Δε θα πω τίποτα εγώ, θα σιωπήσω σαν το σοφό ψάρι στη λίμνη. Μιλάνε τα πράγματα από μόνα τους.

Υποσημείωση/Shameless Plug: Τούτη εδώ είναι η ταινία Scripted που σας τα 'χω πρήξει τόσο καιρό. Δεν ξέρω αν βγήκε όπως τη θέλαμε, με τον ελάχιστο χρόνο που είχαμε, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να πάρουμε υποψηφιότητα για καλύτερη μουσική με την πολύ καλή (και ταχύτατη) σύνθεση του Αντώνη Σκαραμαγκά. Κάτι είναι κι αυτό.

Busy Days, Happy Days

2010-06-03T17:23:00.000+03:00

Μέρες δημιουργίας λοιπόν αυτές που πέρασαν. Μικρά πράγματα που με κάνουν χαρούμενο, γιατί όσοι ασχολούνται έστω και λίγο με παρόμοιες δραστηριότητες ξέρουν ότι η κούραση που προέρχεται απ' την δημιουργία και την παραγωγικότητα είναι η καλύτερη κούραση. Είναι η κούραση που σε αφήνει με χαμόγελο στο στόμα. Συνοπτικά:

- Η ταινία τρόμου μικρού μήκους "Scripted" την οποία και προανέφερα, επίσημη συμμετοχή της ομάδας 2aN+ για το 48 Hour Film Project Athens 2010. Σύντομα θα μπορείτε να την δείτε και στο YouTube.
- Ένα διήγημα μου, με τίτλο "Μία Ιστορία της Νέας Ηπείρου," με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (ψιλο-cyberpunk θα το έλεγα προσωπικά αλλά δεν είμαι και ο καταλληλότερος για να βάζω ταμπέλες) θα δημοσιευτεί σε επερχόμενο τεύχος του περιοδικού επιστημονικής φαντασίας "Συμπαντικές Διαδρομές".
- Έπαιξα σε ένα βιντεάκι που γύρισε ο αδερφός μου για μια εργασία για την σχολή του, με θέμα "σατιρικό βίντεο για την οικονομική κρίση" το οποίο τελικά βγήκε αρκετά αστείο, απ' ότι μας λένε δηλαδή. Μέσα σε 2 μέρες έχει φτάσει ήδη κάπου τις 500 προβολές. Μπορείτε να το δείτε παρακάτω

Scripted The Movie

2010-05-19T03:55:00.002+03:00

Το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν η αρχή του 48 hour Project που εμπεριέχει και το 48 hour film project, τον ακρογωνιαίο λίθο του. Σ' αυτό λάβαμε μέρος με την ομάδα 2aN+ (Twain-Plus) και γυρίσαμε μία ταινία τρόμου μικρού μήκους, όπου και πρωταγωνίστησα ως δολοφόνος. Το blog της ταινίας είναι εδώ κι αν σας βγάλει ο δρόμος σας απ' τις προβολές που θα γίνουν στον Δαναό την άλλη βδομάδα και σας αρέσει η ταινία μας, ρίξτε μας μια ψήφο. Εμείς θα είμαστε όλοι εκεί με μπλουζάκια που έχουν πάνω την φάτσα μου και αυτό με κάνει και νιώθω λίγο περίεργα για να πω την αλήθεια. Καλή μας επιτυχία λοιπόν!

Λίστες Ελλήνων Μεταλλάδων

2010-05-01T20:33:00.000+03:00

Η φίλη μου η Μαργαρίτα δημοσίευσε στο facebook της μία δική της λίστα Ελλήνων μεταλλάδων. Οι περισσότεροι από σας έχετε ξαναδεί παρόμοιες, όπως αυτήν του Mikeius που έχει πολύ γέλιο, ή το κλασσικό με τον δράκο και την πριγκήπισσα. Οπότε μπορεί να αναρωτιέστε: ποιος ο λόγος για άλλη μία τέτοια λίστα; Ο λόγος λοιπόν είναι ότι σε αντίθεση με εμάς που απλά συναναστρεφόμαστε κάποιες φορές με μεταλλάδες, η Μαργαρίτα είναι σερβιτόρα στο Underground χρόνια τώρα και τους σερβίρει κάθε μέρα. Οπότε ξέρει καλύτερα και μας ακυρώνει. Copy/paste below...

Eniwsa tin anagi na tous analusw gt tous exw faei stin mapa tosa xronia. Idou parakatw, diaxwrismenoi, me sudomi alla eparki perigrafi kai paspalismenoi apo tin proswpiki m apopsi, autoi, pou xtupane me tin gerh tous gro8ia to mousiko katestimeno (h etsi pisteuoun anyway).

O HEAVYMETALLAS: xarakt. gnwrisma: foraei mplouza mpadas 7 genewn (blepe: manowar), i xara tis zwis: otan kavalaei tin agapimeni tou tsoper pou kanei pio poli thoruvo apo poluvolo kai to timoni vrisketai ston ourano, i dustuxia tou: sta 50 tou tha foraei tin idia mplouza (akrivws tin idia).
O POWERAS: xarakt. gnwrisma: kaneis den tou dinei shmasia ... gt einai apla geloios, i xara tis zwis: otan paizoun to agapimeno tou kommati to opoio athroistika tha einai i 5.784.529h fora pou to akouei alla autos ws orkismenos metallas xtupietai san xtapodi paizodas ola ta organa tis mpadas(sunithws ksekinaei ap ta enxorda kai teleiwnei me ta krousta, kapou sti mesi tou tragoudiou ta parataei gt exei varethei), i dustuxia tou: einai agamitos.......kai fainetai.
O DEATHMETALLAS: xarakt. gnwrisma: exei toulaxiston mia trupa skismeni apo skoulariki pou travixtike kata tin diarkeia sunaulias, i xara tis zwis: na pinei ena skasmo amstel pisteuodas oti pinei mpura kai otan epitelous methusei,poulaei tsampouka k ksulo xwris kamia sovari aitia. i dustuxia tou: einai nekrofilos alla den to kserei.
O BLACKMETALLAS: xarakt.gnwrisma: oso mikrotero einai to pouli tou toso megalutero einai to anapodostauri pou exei kremasei ap to laimo tou, i xara tis zwis: na fainetai kakos..........polu kakos, i dustuxia tou: den exei to psuxiko sthenos na omologisei se olous oti krufoxoreuei industrialies.
O POZERAS: xarakt. gnwrisma: apo tin emfanisi tou profanws, einai ena kinhto theatro, i xara tis zwis: otan ton gamane apo pisw, i dustuxia tou: enw exei faswthei-gamithei me o,ti thuliko pernaei apo mprosta tou kata vathos einai mia TERASTIA VRWMOPOUSTARA.
O HARDCORAS: xarakt gnwrisma: foraei fardia gt den mporei ta skinny pou tou piezoun tarxidia,sunithws einai psilodouki, i xara tis zwis: otan pswnizei methusmeni gomena apo to mo better kai tin spaei sto ksulo meta sto krevati(ennoeitai panw sto sex), i dustuxia tou: to auxeniko sundromo ap ta apanwta ksevidwmata stis sunaulies.
O WHITE-METALLAS: APLA-DEN UPARXEI. O tupos efhure auto to eidos metal- kai anagstika to ekselikse- otan ton piasane oi loipoi xristianoi stin doulapa me ta akoustika stautia na geuetai krufa liges notes klassikou metal. Stin sunexeia, gia na mhn ton epipliksoun, epeise olous oti to white metal tha tous vohthisei na erthoun pio koda stous amartwlous metallades pou ws apolola provata ksestratisan. xarakt.gnwrisma: moiazei me xristos kai foraei pada ton vaftistiko tou stauro, i xara tis zwis: na tin leei ston blackmetalla, i dustuxia tou: einai eunouxos.
O GOTHAS: xarakt.gnwrisma: foraei pada to pio skoteino kai lagno vlemma tou sun oti einai pada fortwmenos san laterna me o,ti alchemy exei agorasei(krufa pisteuei oti oi mwv kai aimatouli petres tou ton prostateuoun,den to ekswterikeuei omws gt oloi gelane mazi tou), i xara tis zwis: na saghneuei ola ta vampirokoritsakia kai na pairnei ufos "isws kai na eimai vrukolakas telika" i otan ton kaloun se ekpompes gia na analusei tin "gothic koultoura tou", i dustuxia tou: einai anagasmenos na pinei vussinada i kokkino krasi aiwnia gt einai ta mona pou fainodai san aima.
O INDUSTRIALAS: xarakt.gnwrisma: exei ena kai monadiko outfit to opoio exei xrusoplhrwsei kai vrwmaei i masxali tou eleina gt den kserei pws plenetai -oute i mana tou profanws-to vinyl, i xara tis zwis: na xoreuei sto kedro san sxizofrenis xapakias apodeiknuodas etsi oti xoreuei kalutera ap olous, i dustuxia tou: nomizei oti exei piasei gia ta kala ena toso ekseidikeumeno stulaki kai oti einai toso diaforetikos alla stin ousia den exei piasei tpt kai einai toso geloios oso kai o poweras.

O PROGRESSIVAS: xarakt.gnwrisma: foraei arnette(nai einai TOSO kagouras)epishs exei pada kremasmeni stin plati t tin kithara t eite gt phgainei eite gt gurnaei ap to wdeio(eite gt thelei apla na deiksei oti paizei kithara) i xara tis zwis: na vgalei stin kithara kommatia twn symphony-X(xunei otan telika kataferei na vgalei to solo tou as i am apo theater), i dustuxia tou: arneitai na paradextei oti o kaluteros solistas DEN einai o Petrucci ,gt poli apla paizei klimakes, ki etsi tha kaei stin kolasi gia tin isxurognwmosuni tou.

Facebook Trolling

2010-05-01T07:35:00.000+03:00

Καμιά φορά μου λείπει το VF, που τρολλάραμε ασταμάτητα και καθημερινά τα πιο απίστευτα γκοθο-μεταλο-σούργελα και γι' αυτό βγάζω το άχτι μου στο facebook.

Top 20 Comics of the '00s

2009-11-27T19:18:00.001+02:00

Ο φίλος Μανώλης Βαμβούνης του Leave Your Spandex At The Door καλεί τους Έλληνες bloggers που διαβάζουν comics να ψηφίσουν τα 20 καλύτερα comics της δεκαετίας που μας αφήνει. Προσωπικά, μου αρέσει να διαβάζω λίστες άλλων αλλά συνήθως δεν μπορώ με τίποτα να φτιάξω δικές μου. Ας πούμε, αν με ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία ή το αγαπημένο μου τραγούδι, ειλικρινά δεν ξέρω να σου πω. Το ίδιο μάλλον θα συνέβαινε αν με ρωτούσες για το αγαπημένο μου κόμικ. Όταν μου λες όμως "πάρε την όχι και τόσο δημιουργική δεκαετία που πέρασε και διάλεξε τα 20 καλύτερα" είναι πολύ πιο εύκολο. Να μη σας κουράζω άλλο, αυτή είναι η λίστα μου (countdown φυσικά):

20. Cable & Deadpool

Πριν αρχίσει να πουλάει ο Deadpool περισσότερο κι απ' τον Spider-Man, ο Fabian Nicieza μας έδωσε αυτό το άκρως απολαυστικό run 50 τευχών που ισορροπούσε ανάμεσα στο τρελό χιούμορ του Merc-with-a-mouth και την πολιτική ατζέντα του - πεπεισμένου να σώσει την ανθρωπότητα - Cable a.k.a. Nathan Christopher Askani'Son Summers whatever. Το πιο απίθανο ζευγάρι σε ακόμα πιο απίστευτες περιπέτειες με άφθονη δράση.

19. Spider-Man/Black Cat: The Evil That Men Do

Ακόμα θυμάμαι όταν διάβασα τελείως τυχαία το πρώτο τεύχος αυτής της μίνι-σειράς και άρχισα να ενθουσιάζομαι όλο και πιο πολύ και στο τέλος γύρισα γρήγορα στην πρώτη σελίδα να δω ποιος ήταν ο συγγραφέας, ανακαλύπτοντας ότι δεν είναι τυχαίο που λατρεύω τον Kevin Smith. Θέλετε Spider-Man με τα κλασσικά του αστεία, αλλά και λίγο πιο πονηρό ύφος; Αυτή είναι η σειρά για σας.

18. The Umbrella Academy - Apocalypse Suite

Κάθε τόσο, κάποιος celebrity βγάζει ένα comic, γιατί ξέρει πως και μόνο το όνομά του στο εξώφυλλο θα πουλήσει. Και συνήθως είναι μάπα. Το original graphic novel του καλλιτέχνη Gabriel Ba και του τραγουδιστή του emo συγκροτήματος My Chemical Romance, Gerard Way αποδεικνύει ότι υπάρχουν εξαιρέσεις σ' αυτόν τον κανόνα. Η steampunk νουβέλα που μοιάζει σαν να έχει γραφτεί από τον Alan Moore, αν αυτός είχε γεννηθεί στα 80s είναι σίγουρο ότι θα ενθουσιάσει απ' τους λάτρεις του υπερηρωικού κόμικ μέχρι τα 15χρονα γκοθοκόριτσα. Τί άλλο μπορεί να κάνει και τα δύο;

17. League of Extraordinary Gentlemen

Και μιας και ήρθε στην κουβέντα ο Alan Moore, δε θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω ένα έργο του στην εικοσάδα, κι ας έχει κάνει ελάχιστες δουλειές στα '00s. Για όσους δεν ασχολούνται και πολύ, ο Moore είναι η διάνοια πίσω απ' το V for Vendetta, το Watchmen και το From Hell. Ναι, αυτό που 'γινε ταινία με τον Johnny Depp. Και ναι, το παραπάνω έγινε κι αυτό ταινία με τον Sean Connery, την Nikita, τον Lestat και κάτι άλλους. Και ήταν μάπα. Και κανείς δεν τον αδικεί που δε θέλει να έχει καμία σχέση με τις ταινίες που βασίζονται στα έργα του. Ούτε καν τους παίρνει λεφτά. Στο συγκεκριμένο, όλοι οι ήρωες της βικτωριανής λογοτεχνίας - ο εξερευνητής Quartermain, η γκόμενα του Δράκουλα, ο καπετάνιος Νέμο, ο Τζέκυλ, ο αόρατος άνθρωπος - μαζεύονται να πολεμήσουν τον εχθρό του Sherlock Holmes. Καταπληκτικό. Μην το δείτε, διαβάστε το.

16. Batman: Hush

Δεν έχω κάτι εναντίον της DC, σοβαρά. Απλά ο,τι έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια το θεώρησα βαρετό. Κι επίσης πιστεύω ότι ο Morrison πρέπει να σταματήσει τα ναρκωτικά. Το Hush όμως του Jeph Loeb με τα τρομερά μολύβια του Jim Lee είναι συγκλονιστικό. Σε κρατάει μέχρι την τελευταία στιγμή.

15. Planet Hulk

Τα μεγάλα κεφάλια στο σύμπαν της Marvel (Iron Man, Mr. Fantastic, Dr. Strange και λοιποί) αποφάσισαν να δώσουν οριστικό τέλος στην απειλή του Hulk, στέλνοντάς τον σε έναν μακρινό γαλήνιο πλανήτη, να βρει επιτέλους την ηρεμία που πάντα αποζητούσε. Από ένα τραγικό λάθος όμως ο Hulk προσεδαφίζεται σε έναν άλλον πλανήτη, όπου η τυραννία του Κόκκινου Αυτοκράτορα έχει σκλαβώσει όλες τις φυλές που κατοικούν εκεί. Το έπος του Greg Pak που διηγείται την άνοδο του Hulk ως άλλου Σπάρτακου, που από σκλάβος - μονομάχος γίνεται επαναστάτης, αυτοκράτορας, σύζυγος και πατέρας κατάφερε να μας μαγέψει χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε έναν χαρακτήρα από το σύμπαν της Marvel, αν εξαιρέσουμε μία μικρή εμφάνιση του Silver Surfer. Το μόνο κακό με αυτήν την σειρά είναι ότι από τότε ο,τι κι αν ακολούθησε ήταν στην καλύτερη αδιάφορο (World War Hulk, Jeph Loeb's Red Hulk, Skaar, κτλ.)

14. Locke & Key

Αν είστε λίγο σαν εμένα, έχετε βαρεθεί να βλέπετε ηλίθια θρίλερ με 25άρηδες που παίζουν τους έφηβους, ανούσιες σπλατεριές και ανύπαρκτη πλοκή. Θέλετε κάτι πιο εγκεφαλικό, κάτι πραγματικά τρομακτικό και διαταραγμένο με άφθονες δόσεις χιούμορ και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Μην ψάχνετε στα dvd. Το Locke & Key του Joe Hill με πανέμορφη εικονογράφηση απ΄ τον Gabriel Rodriguez ήρθε για να μείνει, κι εμείς θα το ακολουθήσουμε ως το τέλος.

13. Amazing Spider-Man (Straczynski Run)

Είναι απ' τα runs που αγαπάς ή μισείς. Ή αγαπάς να μισείς. Προσωπικά δεν μπορώ να αποφασίσω. Το σίγουρο είναι ότι όταν ο J.M.Straczynski μαζί με τον αγαπημένο J.Romita Jr. στα μολύβια ανέλαβε τον πιο εικονικό χαρακτήρα της Marvel το 2001 και για 6 χρόνια ακόμα δίχασε όλη την κοινότητα των αναγνωστών με τις ανατρεπτικές αλλαγές του και το σκοτεινό ύφος του. Και όλοι γυρνούσαμε τις σελίδες σαν τρελοί.

12. Invincible

Ο γιος ενός παρανοϊκού Superman που θέλει να κατακτήσει την Γη είναι ο Spider-Man που πάντα θέλαμε να δούμε. Αυτό μάλλον σκέφτηκε ο Robert Kirkman όταν έγραψε το Invincible, δημιουργώντας έναν έφηβο υπερήρωα που όντως μοιάζει να βγήκε απ' την εφηβική μας ηλικία, και θα διαβάζουν ακόμα τα παιδιά μας στο μέλλον.

11. Ultimate Marvel Run

Το 2000 ο πρώην πρόεδρος της Marvel Bill Jemas και ο νυν Joe Quesada, μαζί με τρεις απ' τους πιο ανορθόδοξους συγγραφείς της εποχής μας (Bendis, Millar και Ellis) αποφάσισαν ότι τα κόμικς μέχρι τώρα είναι λίγο χαζοχαρούμενα, λίγο παιδικά, λίγο... πως να το πω... φλώρικα. Οπότε δημιούργησαν ένα άλλο σύμπαν, όπου οι χαρακτήρες είναι πιο ρεαλιστικοί και πιο μοντέρνοι, ο Spidey 15χρονος αλλά στην εποχή μας, όχι 15χρονος του '60, ο θείος Ben χίπυς, ο Nick Fury μαύρος, ο Thor ακτιβιστής της Greenpeace, ο Κολοσσός gay και ο Wolverine στυγνός δολοφόνος. Τα comics του επόμενου αιώνα ξεκίνησαν επίσημα με το Ultimate run και από τότε όλοι ακολούθησαν την μόδα και έβαλαν στην άκρη το νερωμένο κρασί τους και άρπαξαν την βότκα.

10. The Boys

Φανταστείτε ότι οι υπερήρωες των κόμικς υπάρχουν στην πραγματικότητα. Ο Superman, ο Batman, οι X-Men κτλ. Πόσο διεφθαρμένοι θα μπορούσαν να είναι αν ζούσαν έξω απ' τις σελίδες των κόμικς; Σκεφτείτε τώρα ότι ο Tarantino με τον Guy Richie και την CIA μάζεψε μία ομάδα 5 ατόμων σε στυλ Inglourious Basterds ή Reservoir Dogs με σκοπό να κρατάνε τα λουριά στην υπερηρωική κοινότητα. Αυτοί είναι οι τύποι που φοβάται ο Superman όταν πάει να σνιφάρει κόκα ή ο Batman όταν πάει να βιάσει τον Robin. Αυτό είναι το The Boys του Garth Ennis και του Darick Robertson.

9. The Walking Dead

Όταν ο - σχετικά άγνωστος μέχρι τότε - Robert Kirkman πρότεινε την σειρά του The Walking Dead το 2003 στην Image τους είπε ότι πρόκειται για μία ιστορία επιβίωσης που έχει να κάνει με ζόμπι που τα έστειλαν εξωγήινοι για να καταλάβουν τον πλανήτη και άλλα τέτοια ωραία. Φυσικά, τους κορόιδευε ως άλλος Λιακόπουλος για να πουλήσει το βιβλίο του. Το κόμικ αυτό έχει να κάνει με ζόμπι και αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν. Αυτό μόνο. Αν δεν το θεωρείτε αρκετό, διαβάστε τα πρώτα τεύχη κι αν δεν κολλήσετε θα κάτσω να με χαστουκίσετε. Το άκρως εθιστικό Walking Dead κρατάει ακόμα εδώ και 6 χρόνια και δεν έχει χάσει ούτε στιγμή το ενδιαφέρον του, συν του ότι δημιούργησε μία μόδα στην βιομηχανία των κόμικς να βγάζουν όλοι τέτοια κόμικς επιβίωσης (Marvel Zombies, The Crossed, κτλ.) Υπ' όψιν: Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μου αρέσουν οι ταινίες με ζόμπι, για να καταλάβετε για τι αριστούγημα μιλάμε.

8. Alias/The Pulse

Προσωπικό αγαπημένο, καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά, η ιστορία της πρώην-υπερήρωα, πρώην-ιδιωτικής ντετέκτιβ, νυν-μητέρας και συζύγου Jessica Jones απ' τον Brian Michael Bendis και τον Michael Gaydos στη σειρά Alias και την συνέχεια της The Pulse με έκανε να μην μπορέσω να το αφήσω απ' τα χέρια μου ούτε για να πάω τουαλέτα μέχρι να φτάσω στο τελευταίο τεύχος.

7. Runaways (Vaughan and Whedon Run)

"Όλοι οι έφηβοι κάποια στιγμή στην ζωή τους πιστεύουν ότι οι γονείς τους είναι διαβολικά κακοί. Για την 13χρονη Molly και την παρέα της όμως, αυτό ήταν αλήθεια." Αυτή είναι η εισαγωγή του Runaways απ' τον Brian K. Vaughan. Έξι έφηβοι των οποίων οι γονείς μαζεύονται μια φορά τον χρόνο για ρεβεγιόν και τους αφήνουν σ' ένα δωμάτιο να παίξουν, αποφασίζουν να ανακαλύψουν τι ακριβώς κάνουν οι γονείς τους κεκλεισμένων των θυρών. Τότε ανακαλύπτουν ότι οι γονείς τους είναι μέλη μίας εγκληματικής αίρεσης που θυσιάζει κοριτσάκια και κυβερνά τον υπόκοσμο του Los Angeles. Και αποφασίζουν να τρέξουν μακριά για να ξεφύγουν. Μεταξύ άλλων ανακαλύπτουν πως θα επιβιώσουν μόνοι τους, πως θα σταματήσουν τους γονείς τους που τους καταδιώκουν, πως θα χειριστούν τις ειδικές δυνάμεις που δεν ήξεραν μέχρι τότε ότι είχαν, αλλά και πάνω απ' όλα ανακαλύπτουν την φιλία, τον έρωτα, την προδοσία και ο ένας τον άλλον.

6. Civil War

Το 2006 ο Mark Millar (με τις πανέμορφες εικόνες του Steve McNiven) έφερε τα πάνω-κάτω στο σύμπαν της Marvel. Οι ήρωες που διαβάζουμε από παιδιά χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα κι άρχισαν να δέρνουν ο ένας τον άλλον μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτή η μάχη περί ιδεολογικών πεποιθήσεων συγκλόνισε όλον τον κόσμο, ακόμα και εκτός της κοινότητας των αναγνωστών και τέλειωσε με τον θάνατο του Captain America.

5. Ex Machina

Το πολιτικό θρίλερ του Brian K. Vaughan και του Tony Harris διηγείται την ιστορία του πρώτου - και μοναδικού - Αμερικάνου υπερήρωα, που μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποφασίζει να βάλει υποψηφιότητα για δήμαρχος της Νέας Υόρκης, και εκλέγεται. Η καταπληκτική σειρά του Vaughan που τελειώνει σε λίγους μήνες με το 50στό τεύχος έχει μαζέψει βραβεία και διθυραμβικές κριτικές από παντού. Πολύ πιθανό να την δείτε σε κινηματογραφική μορφή πολύ σύντομα.

4. Punisher Max (Ennis Run)

Σε μία επίσκεψη μου σε γνωστό κομιξάδικο πριν από χρόνια, ο ιδιοκτήτης μου πρότεινε αυτόν τον τίτλο, λέγοντας μου το εξής: "O Ennis μας έδωσε τον Punisher που πάντα θέλαμε να διαβάσουμε." Και είχε απόλυτο δίκιο. Μακριά από υπερδυνάμεις, ο Frank Castle του Ennis ασχολείται με μαφιόζους, δολοφόνους, βιαστές, παιδεραστές, τρομοκράτες και εμπόρους ναρκωτικών. Υπέροχη βία και μαύρο χιούμορ το οποίο μάταια προσπάθησαν να αντιγράψουν και στις δύο πρόσφατες ταινίες με θέμα τον Τιμωρό, οι οποίες ήταν εμπνευσμένες απ' την συγκεκριμένη σειρά.

3. The Authority (Ellis and Millar Run)

Πιο πάνω έγραψα ότι το Ultimate run της Marvel γέννησε τα κόμικς του επόμενου αιώνα... επίσημα. Ανεπίσημα, ήταν το Authority πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι Marvelites, κι αν δεν υπήρχε, τα σημερινά comics θα είχαν πολύ διαφορετική μορφή. Η δημιουργία των Ellis και Hitch (η οποία συνεχίστηκε επάξια για λίγο από Millar και Quitely και αργότερα από άλλους συγγραφείς όπως ο Morrison και ο "δικός μας" Christos N. Gage) μας έφερε μία υπερηρωική ομάδα με το πνεύμα του 21ου αιώνα, μία μηχανικό-σχεδόν cyborg, τον απόλυτο Σαμάνο της Γης "Δόκτορ" ο οποίος είναι και τζάνκι, έναν άνθρωπο που επικοινωνεί με τις πόλεις, ένα υβρίδιο ανθρώπου-πουλιού και το πρώτο mainstream gay ζευγάρι των κόμικς Midnighter (βλέπε Batman στο πιο αδίστακτο) και Apollo (βλέπε Superman στο πιο... gay.) Όλοι υποστηρίζουν πως το μεγαλύτερο έργο του Warren Ellis ήταν το Planetary, η αλήθεια είναι όμως πως το πιο ριζοσπαστικό και διαχρονικό είναι το Authority.

2. Astonishing X-Men (Whedon Run)

Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε το Astonishing X-Men του Joss Whedon και του John Cassaday. Το να πω για άλλη μία φορά ότι είναι οι X-Men που πάντα θέλαμε να διαβάσουμε και ότι όσοι το διάβασαν το έχουν λατρέψει είναι απλά λίγο. Διαβάστε το και θα δείτε. Ή μπορείτε και να το "δείτε," αφού τώρα βγαίνει και σε animated έκδοση.

1. Y: The Last Man

Όλοι οι άντρες σε κάποια στιγμή της ζωής τους αναρωτηθήκαμε τι θα γινόταν αν πέθαινε όλος ο αντρικός πληθυσμός και μέναμε μόνοι στον κόσμο με δισεκατομμύρια γυναίκες. To Y: The Last Man σου απαντάει σ' αυτήν ακριβώς την απορία, και όχι, κάθε άλλο παρά τσόντα είναι. Μία ξαφνική επιδημία σκοτώνει όλα τα αρσενικά της Γης, από κουνούπια μέχρι ελέφαντες, όλους εκτός απ' τον γκαφατζή, wannabe-ταχυδακτυλουργό Yorick και την αρσενική μαϊμού του, τον καπουτσίνο Ampersand, που πρέπει να επιβιώσουν όταν τον κυνηγάνε από λεσβίες αναρχικές αμαζόνες μέχρι ισραηλίτισσες φανταρίνες μέχρι γιαπωνέζες νίντζα . Το αριστούργημα 60 τευχών του Brian K. Vaughan και της Pia Guerra σύντομα θα γίνει και τριλογία ταινιών από την New Line Cinema, στην οποία ήθελε να πρωταγωνιστήσει ο Shia LaBeouf που δηλώνει μεγάλος φαν, αλλά μετά το Transformers - δυστυχώς ή ευτυχώς - δεν είναι πλέον σίγουρο.

Το παράδοξο της γυναίκας

2009-10-26T05:42:00.003+02:00

(Το παρακάτω ποστ μπορεί να φανεί σε κάποιους - κυρίως κάποιες - μισογυνιστικό. Δεν είναι... ακριβώς. Απλά καταγράφω κάτι που ισχύει και το έχω παρατηρήσει όχι μόνο με τις κοπέλες μου αλλά και με τις φίλες μου, όταν έχει να κάνει με τις σχέσεις τους. Στην πραγματικότητα αγαπάω το γυναικείο φύλο με όλα τα ελαττώματα του. Απόδειξη εκτός από τις άπειρες σχέσεις που έχω κάνει είναι οι πάρα πολλές κοπέλες που θεωρώ φίλες μου και τις λατρεύω, όπως κι αυτές το ίδιο. Εξάλλου οι περισσότερες κοπέλες που εκτιμώ θα συμφωνήσουν και θα γελάσουν με τα παρακάτω.)

Αφορμή αυτού του ποστ είναι μία ιστορία. Εδώ και καιρό ακούω από μία κοπέλα για μια φίλη της. Ας την πούμε "Αφροξυλάνθη" γιατί αν την λέγαμε Μαρία θα ήταν πολύ κοινό. Η Αφροξυλάνθη λοιπόν εδώ και δύο χρόνια τα έχει με ένα παιδί, ας τον πούμε "Κωλοχαρακτήρα." Ο Κωλοχαρακτήρας λοιπόν της έχει κάνει την ζωή πατίνι της Αφροξυλάνθης. Της φέρεται άσχημα, την βρίζει, την πληγώνει, την πιέζει, την ζηλεύει υπερβολικά παρόλο που αυτή είναι κυρία και δεν δίνει δικαιώματα και γενικότερα είναι πολύ Κωλοχαρακτήρας. Τελευταία μάλιστα, της λέει συνεχώς να χωρίσουν και μετά το μετανιώνει και τα ξαναβρίσκει μαζί της. Της έχει ψήσει το ψάρι στα χείλη. Άσε που η Αφροξυλάνθη έχει υποψίες ότι μπορεί και να την κερατώνει. Αυτά άκουγα τόσο καιρό και έβριζα τον Κωλοχαρακτήρα κι εγώ με την σειρά μου, ο οποίος ταλαιπωρεί την "αγία" Αφροξυλάνθη.

Αυτό που δεν ήξερα και μόλις έμαθα είναι ότι όταν η Αφροξυλάνθη γνώρισε τον Κωλοχαρακτήρα, τα είχε με ένα παιδί (ας τον πούμε "Μαλακοκαύλη") τον οποίο τον πήρε φαντάρο η μαμά-πατρίδα. Δεν είχε επιλογή η Αφροξυλάνθη αφού ερωτεύτηκε ξαφνικά τον Κωλοχαρακτήρα και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Τον ήξερε καιρό βέβαια, απλά έτυχε και τον είδε με άλλο μάτι όταν ο Μαλακοκαύλης πήγε στρατό. Τελείως τυχαία κι εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα. Για να μην στεναχωρήσει μάλιστα τον Μαλακοκαύλη που ήταν στρατό και περνούσε άσχημα τα είχε και με τους δύο για ένα μικρό διάστημα... πέντε μηνούλες. Αλλά βέβαια δικαιολογείται επειδή απ' τη μία είχε ερωτευτεί αναπάντεχα τον Κωλοχαρακτήρα, απ΄ την άλλη δεν μπορούσε να στεναχωρήσει τον Μαλακοκαύλη, τον οποίο έπιαναν τα κλάματα κάθε φορά που του ανέφερε κάτι η Αφροξυλάνθη για χωρισμό. Εξάλλου ο Κωλοχαρακτήρας είχε κι αυτός παράλληλο δεσμό και με τον Μαλακοκαύλη τσακώνονταν πριν μπει καν αυτός στρατό, οπότε δικαιολογείται, γιατί αφού θυμήθηκε ότι τσακώνονταν μάλλον δεν τα πήγαιναν καλά.

Κάτι άλλο που δεν ήξερα και έμαθα είναι ότι η Αφροξυλάνθη το περσινό καλοκαίρι είχε πάει διακοπές με τις φίλες της σε ένα νησί και ο Κωλοχαρακτήρας θα ερχόταν με τους δικούς του φίλους μία μέρα μετά. Στο καράβι όμως η Αφροξυλάνθη γνώρισε έναν άλλον, ας τον πούμε αυτόν "Πρώτο Τυχόντα" για να έχει και ονοματεπώνυμο. Ο Πρώτος Τυχόντας την φλέρταρε και της ζήτησε το τηλέφωνό της και αυτή του το έδωσε, "δεν ξέρει γιατί" όπως λέει. Το ίδιο βράδυ στο νησί βγήκανε, αλλά η Αφροξυλάνθη δεν έκανε τίποτα μαζί του, γιατί του εξήγησε πως είχε σχέση με τον Κωλοχαρακτήρα. Φυσικά δεν είπε τίποτα του Κωλοχαρακτήρα, ο οποίος τα έμαθε όλα από μία καλοθελήτρια φίλη της Αφροξυλάνθης. (Αυτοί οι καλοθελητές πάντα υπάρχουν.)

Επίσης μία τελευταία λεπτομέρεια που έμαθα ήταν ότι ο Κωλοχαρακτήρας σε λίγο καιρό μπαίνει στρατό.

Αυτό λοιπόν που έχω καταλάβει από τις σχέσεις μου (φιλικές και μη) με γυναίκες είναι το εξής: Πάντα φταίει ο άντρας. Πάντα. Όπως π.χ:

- Όταν μία γυναίκα έχει σχέση και ταυτόχρονα γνωρίσει κάποιον άλλον και τον ερωτευτεί, φταίει ο άντρας. Προφανώς δεν την πρόσεχε και τόσο ή δεν της "έδινε αρκετά." Δικό του φταίξιμο. Δεν κατάφερε να την κρατήσει. Είτε ήταν "στον κόσμο του" και δεν ασχολιόταν τόσο μαζί της είτε δεν της ήταν αρκετός, οπότε κατέληξε στο να κοιτάξει αλλού. Και στις δύο περιπτώσεις φταίει ο άντρας. Τί άλλο να έκανε δηλαδή η γυναίκα; Είναι σκληρό αλλά έτσι πάει.

Αν ένας άντρας γνωρίσει κάποια ενώ έχει σχέση είναι γουρούνι. Ή μαλάκας. Είναι γουρούνι όταν αυτή η άλλη είναι πιο όμορφη/πιο νέα/πιο ενδιαφέρουσα και παράτησε την άλλη την "κακόμοιρη κοπελίτσα." Φέρθηκε πολύ σκληρά το γουρούνι. Είναι μαλάκας όταν η άλλη δεν είναι ανώτερη απ' την σχέση του. Ίσως σ' αυτό να συμφωνήσουμε. Και πάλι όμως φταίει ο άντρας. Σε κάθε περίπτωση.

- Όταν μία γυναίκα, ενώ είναι σε σχέση, φλερτάρει με κάποιον άλλον, είναι άκακο. Δεν σημαίνει κιόλας ότι θα 'κανε κάτι μαζί του, απλά επειδή φλερτάρει. Απέχει πολύ το ένα με το άλλο. Στην τελική ας της έδινε περισσότερη σημασία ο δικός της ή ας της ανέβαζε το ηθικό πιο πολύ έτσι ώστε να μην φλέρταρε... "άκακα."

Όταν ένας άντρας φλερτάρει είναι γουρούνι. Είναι σαν να κεράτωσε ήδη. Γουρούνι. Φταίει.

- Όταν ένα ζευγάρι τσακώνεται, και η κοπέλα δε θέλει να το συζητήσει (τις σπάνιες εκείνες φορές) πρέπει να την αφήσει ο άντρας ήσυχη. Γιατί την πρήζει αφού δεν θέλει να το συζητήσει; Φταίει. Να προσέχει λίγο μην την πρήξει πολύ και βρει άλλον.

Όταν ο άντρας δε θέλει να το συζητήσει είναι αναίσθητος και γάιδαρος. Πρέπει να συζητάμε το πρόβλημα για να βρούμε λύση, πως γίνεται να μην θέλει να συζητήσει; Φταίει. Είναι εγωιστής και θέλει να περνάει το δικό του και δεν ξέρει να λέει συγγνώμη όταν φταίει. Παρόλαυτα οι γυναίκες συνήθως πιο εύκολα ξυρίζουν το μαλλί τους παρά ζητάνε συγγνώμη.

- Όταν μία γυναίκα θέλει λίγο χώρο, λίγο χρόνο μόνη της ή να περάσει λίγο χρόνο με την παρέα της, ο άντρας πρέπει να της τον παραχωρήσει αλλιώς γίνεται εξαιρετικά πιεστικός και "την πνίγει." Και θα καταλήξει να βρει άλλον που να μην την πιέζει.

Όταν ένας άντρας θέλει λίγο χώρο στη σχέση του, ή να βγαίνει πιο πολύ με τους φίλους του, ε είναι γουρούνι. Φταίει και δεν σκέφτεται καθόλου την γυναίκα. Ας μη μιλήσουμε για το τι θα ήταν αν σκεφτόταν να βρει άλλη επειδή νιώθει ότι πιέζεται.

- Μετά από έναν τσακωμό η γυναίκα πληγώνεται/στεναχωριέται/κλαίει. Φροντίζει αυτό να το δείξει στον άντρα, ο οποίος φταίει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η γυναίκα και να του δημιουργήσει τύψεις. Εξάλλου αυτός φταίει, ακόμα κι αν είχε δίκιο κοίτα σε τι κατάσταση την έφερε την κακομοίρα.

Ποτέ καμία γυναίκα που έχω γνωρίσει στην ζωή μου δεν αναρωτήθηκε πως νιώθει ο άντρας μετά από έναν τσακωμό. Ποτέ. Μάλλον δεν νιώθει γενικότερα. Ή μάλλον (σίγουρα δηλαδή) δεν έχει σημασία τι νιώθει αυτός. (Εξάλλου φταίει για το ότι κλαίει η γυναίκα)

- Όταν μία γυναίκα χωρίσει και πει "φταίω εγώ, ότι και να πει ο πρώην μου έχει δίκιο" δεν το εννοεί πραγματικά. Θα το πει αλλά αν ρωτήσεις οποιαδήποτε φίλη της θα σου αραδιάσει ένα σωρό δικαιολογίες για τον χωρισμό της οποίες είχε προφασιστεί αυτή που χώρισε. (μην ξαναγράφουμε, τα γνωστά: "δε μου δινε αρκετή σημασία"/"μου δινε υπερβολική σημασία"/"ήταν ανώριμος"/"με πίεζε πολύ" κτλ.)

Όταν ένας άντρας χωρίσει και πει "εγώ έφταιγα, έκανα μαλακία κι ότι κι αν πει η πρώην μου έχει δίκιο" σκύβει το κεφάλι και ντρέπεται. Ισχύει και το έχω δει. Κι αν ρωτήσεις τους φίλους του θα σου πούνε "ναι όντως έκανε μαλακία ο μαλάκας στο κοριτσάκι."

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για πολύ ακόμα. Αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ πάνω-κάτω.

Suit up!

2009-10-17T18:12:00.001+03:00

Πρωί-πρωί 7 η ώρα, άυπνος ξενύχτης, πήγα στην Καλογρέζα (στου διαόλου) για τις ανάγκες ενός γυρίσματος μιας ταινίας του φίλου Νίκου Σαμαρά. Πήγα με το scooter και, επειδή μου το είχε ζητήσει ο Νίκος για το γύρισμα, φορούσα κουστούμι. Περιττό να σας πω ότι με το scooter και το κουστούμι έμοιαζα σωστός γιάπης. Συγκεκριμένα σταματάω σ' ένα φανάρι και σταματάει δίπλα μου ένας τύπος με τζην κτλ. και την πιο όμορφη-παύλα-badass Harley που έχω δει στη ζωή μου. Τον κοίταζα και τον ζήλευα. Θα μπορούσα να φοράω εγώ αυτή τη στιγμή τζηνάκι και να 'μαι πάνω στην chopper μου. Αλλά 'νταξ, δεν κάνει κακό που και που να μεταμορφώνεσαι, ειδικά αν θες να θεωρείς τον εαυτό σου ηθοποιό. Άσε που το λινό κουστούμι μου, πιστέψτε με, είναι πολύ πολύ άνετο, πιθανότατα πιο άνετο απ' τα συνήθη ρούχα μου.

Με το κουστούμι και το κράνος (δηλαδή δεν φαίνονταν και τα σκουλαρίκια) διαπίστωσα πόσο πρόθυμοι ήταν οι περαστικοί να με βοηθήσουν να βρω τον δρόμο μου και πόσο εκτιμούσαν την ευγένεια μου. Παρόλαυτα την ίδια ευγένεια έχω και όταν φοράω σκελετούς στην μπλούζα και έξι κρίκους στ' αυτιά ("σετ χαλκάδων" όπως το είχε πει ο διοικητής μου στην Λήμνο), αλλά τα βλέμματα σίγουρα δεν είναι ίδια.

Τέλος πάντων, το γύρισμα ήταν σύντομο και διασκεδαστικό και μετά από μιάμιση ώρα γύριζα σπίτι όταν αποφάσισα να περάσω από το σπίτι της Κατερίνας να την ξυπνήσω που μένει Άνω Πατήσια και είναι στον δρόμο μου. Η Κατερίνα ξύπνησε απ' το κουδούνι, άνοιξε την πόρτα και αντίκρυσε εμένα με κουστούμι: "Ζαμπονοτυρόπιτα;" Της προσφέρω μια σακούλα απ' το Everest ενώ αυτή τσιμπιόταν να καταλάβει αν κοιμάται και ταυτόχρονα είχε λυθεί στα γέλια.

24 Hours Comics Day 2009

2009-10-11T17:06:00.000+03:00

Πήγα χτες παρέα με την Μαριλού να δώσω το παρόν στο 4ο ετήσιο 24hr Comics Day στο Metropolis Live Stage. Για όσους δεν ξέρουν, το 24h Comics Day είναι ένα event που γίνεται σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο και στην Ελλάδα διοργανώνεται από τον Ανδρέα και τον Ευθύμη των εκδόσεων/καταστημάτων Comicworld. Πολύ απλά, είναι ένας διαγωνισμός όπου λαμβάνουν μέρος διάφοροι σκιτσογράφοι/κομίστες κτλ. με σκοπό να (αυτο-)σχεδιάσουν ένα κόμικ 24 σελίδων μέσα σε 24 ώρες, κάτι που αποδεικνύεται άθλος, μιας και συνήθως οι φίλοι μου κομίστες βγάζουν 1-3 σελίδες τη μέρα, με πολλή δουλειά.

Φέτος έγινε στο Metropolis Live Stage κοντά στην Ομόνοια, ζεστός χώρος και με αρκετή ησυχία για να μπορέσουν να δημιουργήσουν τα παιδιά. Είδα περισσότερα άτομα να συμμετέχουν απ' όσα έχω δει ως τώρα όλες τις χρονιές που έχω πάει, καθώς υπήρχαν και άτομα που δεν χώρεσαν να κάτσουν και να πάρουν μέρος. Με το που έφτασα χάρηκα που είδα πολλά γνωστά πρόσωπα, όπως την φίλη μου την Κατερίνα που κάνει το Πισχαζόν φανζίν, η οποία αν και εγκατέλειψε από νωρίς, τουλάχιστον φέτος πήρε μέρος, κάτι που αποφεύγει τόσα χρόνια. Ελπίζω του χρόνου να κάτσει κιόλας γιατί πιστεύω ότι έχει ταλέντο. 4 χρόνια πριν στο πρώτο 24h ήταν που την γνώρισα.

Η μεγάλη έκπληξη καθώς πήγαινα να χαιρετήσω μια άλλη φίλη, μέσα στην ησυχία που επικρατούσε σε μία τεράστια αίθουσα όπου άτομα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν, ξαφνικά με αρπάζουν δύο χέρια από πίσω. Γυρνάω και βλέπω τον λατρεμένο μου Γιάννη Δαλκίδη, τον οποίο είχα να δω μήνες, πριν φύγει για ένα τρίμηνο Ιαπωνία και μετά λείψει όλο το καλοκαίρι Κομοτηνή. Έτσι όπως με έχει αρπάξει λοιπόν, γυρνάω και τον σπρώχνω προς τα πίσω, όπου δεν είχαμε προσέξει ότι είχε κάτι καρέκλες, πέφτει λοιπόν θεαματικά κάνοντας εννοείται μεγάλο σαματά, πέφτω κι εγώ από πάνω του κι αρχίζουμε τα μπουκέτα. Γύρισαν όλοι να δουν τι συμβαίνει, κατάλαβαν βέβαια ότι ήταν απλός χαβαλές μετά από λίγο και γέλασαν, κάποιοι απ' ότι είδα ψιλο-ενοχλήθηκαν κιόλας. Δεν έχει σημασία όμως, ήταν τόσο θεαματική η σκηνή που και να την είχαμε χορογραφήσει δεν θα είχε βγει τόσο ωραία. Μακάρι να μας κινηματογραφούσε κάποιος εκείνη την στιγμή.

Γενικότερα χάρηκα που είδα τόσα άτομα με ταλέντο και μεράκι και θέληση να συμμετάσχουν, κάθε χρόνο και καλύτερα στον ελληνικό χώρο τον κόμικς. Την ελληνική προσπάθεια προσέχουν εξάλλου και οι μεγαλο-βιομηχανίες των κόμικς στο εξωτερικό, που έχουν αρχίσει να επιστρατεύουν (και να βραβεύουν ενίοτε) ελληνικά ταλέντα, όπως ο Βασίλης Λώλος, ο Νίκος Κούτσης, ο Ηλίας Κυριαζής και ο Γιώργος Καμπάδαης. Είμαι σίγουρος ότι μέχρι του χρόνου θα έχω να προσθέσω διπλάσια ονόματα στην λίστα.

Κeep up the good work guys, we're always behind you.

Το μωρό μου

2009-10-08T19:53:00.000+03:00

Έχω μία εξομολόγηση να κάνω. Τον τελευταίο καιρό είμαι ερωτευμένος. Εννοώ και με κάποια εκτός της κοπέλας μου. Ο νέος μου έρωτας μου έχει πάρει τα μυαλά και δεν μπορώ να μην την σκέφτομαι. Την έβλεπα στον ύπνο μου και τώρα επιτέλους, μετά από τόσο καιρό, έγινε δικιά μου. Αυτή είναι η νέα Amatycycle...

Just because they serve you...

2009-10-04T14:48:00.001+03:00

Χτες ήμασταν σ' ένα bar στου Ψυρρή με τα παιδιά. Ο ψιλο-χοντρο-κουνιστός σερβιτόρος μας κέρασε σφηνάκια home-made του μαγαζιού, κάτι σε στυλ Frangelico, με μέλι στον πάτο του σφηνο-ποτηριού και ένα στικάκι κανέλα, το οποίο, σύμφωνα με τον υπερβολικά χαρωπό σερβιτόρο, το κουνάς καλά-καλά μες στο μέλι και μετά το γλείφεις μέχρι να τελειώσει. Όταν τον ρώτησα μετά πως το λέτε αυτό το σφηνάκι εδώ μου απάντησε "Τσιμπούκι φυσικά!" Του δίνω δίκιο, έπρεπε να το 'χα καταλάβει.

3 η ώρα και κάτι, όταν έφυγα απ' τα παιδιά, ψιλο-πεινούσα και είπα να περάσω απ' τα McDonald's στο Σύνταγμα να πάρω κάτι να φάω.
Ταμίας: Έχετε παραγγείλει;
Εγώ: Θέλω δύο chicken burger και μία πατάτες deluxe.
Ταμίας: Θα κάτσετε εδώ;
Εγώ: Όχι.
Ταμίας: Τί όχι;

Μετά από λίγη ώρα, μου τα φέρνει και του λέω...
Εγώ: Sour Cream μου βάλατε στις πατάτες;
Ταμίας: Όχι.
(παύση)
(τον κοιτάω αμίλητος)
(μου βάζει)

Sample Conversation

2009-09-26T21:33:00.000+03:00

Πάρτε ένα δείγμα από σημερινή πραγματική ομαδική κουβέντα μεταξύ εμένα, Ελένης, Μαριλούς, Μαρισέλ και Κατερίνας στο msn...
*εξαφανίζεται*

* Ln-e has been added to the conversation.
*
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*to elenaki den mporei
*alla thn efera gia na agaph8eite
marilena ths sxiwphs [tainia]:
*:(
*:D
Ln-e:
*tsatalia ta neura mou
| Marisel |:
**gives love tu eleni*.....whos eleni? XD
marilena ths sxiwphs [tainia]:
*yasu elenaki xD
*ti egine?
*filh
Ln-e:
**gives love back*
*PERIODOS EGINE
marilena ths sxiwphs [tainia]:
*KXIE?
Ln-e:
*gamwstayridia kai tetxoia-_-
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*nai den
*ase
*periodos elenhs = mikrh xirosima
| Marisel |:
*damn =/
marilena ths sxiwphs [tainia]:
*aman oles sas
*mono egw eimai anais8hth?
| Marisel |:
*nai lol
Ln-e:
*twra prepei na peite kai oi 2 poso asxhmes einai oi dikes periodoi gia na niwsw kalytera:P
*taso ki esy
| Marisel |:
*AAHAHAHHAHAHAHAH
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*emena re einai h pio gama ta
| Marisel |:
*o dikos mou einai normal, kserw gw, kapoies fores ponaei poly kapoies ales oxi xD
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*anevazw pyreto
marilena ths sxiwphs [tainia]:
*haahah
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*vgazw spyria k flyktaines
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k muscli
Ln-e:
*taso s agapw(L)
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k sta daxtyla twn podiwn mou
*otan exw periodo
*fytrwnoun manitaria
*me stroumfakia apo katw
Ln-e:
*parais8hsiogona tote
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*pou xoreyoun k mou spane ta neyra
| Marisel |:
*TTT AHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAHAHAAH
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*gti xoreyoun skyladika
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k ebm
*pane mazi ayta
| Marisel |:
*ahahhahah k nisiotikaa xD
Ln-e:
*ta koloky8akia xtypane palamakia
*
* K@t3riNa has been added to the conversation.
*
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*pes ki esy katerina
*gia ta stroumfakia
K@t3riNa:
*a kala!
*megalh anakalupsh!!!
Ln-e:
*oxi pes ki esy katerina gia thn periodo
| Marisel |:
*giape
K@t3riNa:
*e ti napw
*exw kai gia ta duo
Ln-e:
*POSO POLY PONAEI
*KAI TI APAISIA EINAI
*mh pei ki ayth oti einai normal
*8a paw na plakwsw to skylo sto 3ylo
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*oxi to skylo
*plakwse to jylo
*sto jylo
K@t3riNa:
*emena den me ponaei re file!
hahah
Ln-e:
*ax 8anatos
| Marisel |:
*ahahhahahha ntoiiingg
Ln-e:
*PAEI O SKYLOS
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k re file ayth einai h mlkia
*panw sto gkazon
*ki egw me to kainourio mou to prasino to papigion
K@t3riNa:
*valte me ligo sto 8ema!....
| Marisel |:
*e milame gia periodos k stroumfakia pou xorevoun ebm
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*ntaks elenh
| Marisel |:
*katse, poia Katerina eisai? XD
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*sou eipa to allo?
Ln-e:
*pxoio
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*sou eipa h myth mou ti kanei?
Ln-e:
*ti ti
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*fouskwnei
K@t3riNa:
*h dikia mou na deis!
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*toso
Ln-e:
*KI EMENA
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*san to kefali
| Marisel |:
*giape
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k meta vgazei daxtyla
*k me xairetaei olh thn wra
*k epeidh neyriazw mou kanei kwlodaxtyla
K@t3riNa:
*ahahah taso agapi mou!!!!
*olo mlkies!:P
Ln-e:
*xaxaxaxa
*ki emena:P
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k synh8ws tetoies meres
Ln-e:
*exm xm
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*skaei enas krokodeilos me roloi
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*alla egw de masaw epeidh exw neyra
K@t3riNa:
*nai nai!!!
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k arxizw tsampouka
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k koitaei to roloi k leei 'wp prepei na fygw'
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*k kanei thn kota
*toumpeki
Ln-e:
*xaxaxaxxa
Amatyultar (Blessed in Bliss):
*alla einai ejypno kolpo ayto me to roloi
*ka8e fora pianei

Bless me father for I have sinned...

2009-05-28T14:43:00.000+03:00

...it's been too long since my last confession...

Έχω καιρό να γράψω. Απ' την τελευταία φορά που έγραψα έχουν συμβεί πολλά. Καλά και άσχημα... Απ' την τελευταία φορά που έγραψα...

- Είμαι πάλι ελεύθερος. Πολίτης. Μπλε ταυτότητα. Δεν έχει κανείς πλέον εξουσία πάνω μου. Στο διάολο πια όλοι τους κι εύχομαι να μην τους ξαναδώ πουθενά. Απίστευτο συναίσθημα. Μπορώ πλέον να κάνω ό,τι θέλω. Ο λόγος που δεν το βροντοφώναξα αμέσως με το που έγινε και δεν μοιράστηκα την χαρά μου είναι ότι το βράδυ πριν απολυθώ, της 11ης Μαΐου...

- Έχασα μια φίλη. Αδερφή ενός κολλητού μου, μια κοπέλα με την οποία μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Η κατάσταση στο σπίτι του απλά δεν περιγράφεται. Τώρα ο κολλητός μου είναι στην Κύπρο, όπου την έθαψαν, και δεν έχω τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του. Και δεν ξέρω τι να πω. Απλά του είπα ότι τον αγαπάω κι αν με χρειαστεί είμαι εδώ.

On the lighter side of the force...

- Κουστουμαρίστηκα όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες για έναν γάμο. Και μου άρεσε. Πάντα μ' αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά στυλ. Μάλλον είναι ο ηθοποιός μέσα μου.

- Πήρα το δίπλωμα της μηχανής και από κείνη τη μέρα είμαι συνέχεια βόλτες. Κάθε μέρα. Αν τύχει και δεν την πάρω μία μέρα μου λείπει πραγματικά. Χτες πήρα την Κατερίνα και πήγαμε βόλτα ως τον Άλιμο, αράξαμε στην παραλία, διακόψαμε τον Πέτρο απ' το φαΐ του να έρθει να μας βρει, μετά στον γυρισμό φτάσαμε ως το Φάληρο, χαθήκαμε, ξαναβρήκαμε τον δρόμο μας και μετά πάλι ως τα Πατήσια, διασχίσαμε όλην την Αθήνα. Ήταν γαμάτα.

I crave for the open road...

Περί τέχνης, ταύτισης και προσωπικών φόβων...

2009-05-06T12:19:00.000+03:00

Όταν έχεις περάσει κάμποσο καιρό σε δραματικές σχολές και σε παρέες 'καλλιτεχνών,' ανάμεσα στις ατέλειωτες ανούσιες αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις ακούς και κάποιες ανέκδοτες ιστορίες για σημαντικά πρόσωπα της σκηνής και της οθόνης, άλλες φορές αληθινά γεγονότα, άλλες φορές 'ουρμπανιές,' μύθους που σκοπό έχουν να εντυπωσιάσουν, όπως ας πούμε είναι οι πολύ γνωστές ιστορίες που έχουμε ακούσει για τον Marilyn Manson, ότι έχει αφαιρέσει κάποια απ' τα πλευρά του για να μπορεί να αυτο-ικανοποιείται στοματικά, κτλ. Βέβαια ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι απ' όλα αυτά είναι αλήθεια σίγουρα... (Αυτά με τον Manson δεν τα πιστεύω με τίποτα βέβαια...)

Όταν μιλάμε όμως για μεγάλους ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς και για εμάς τους νέους φιλόδοξους που ελπίζουν να τους μοιάσουν, τότε δεν μπορείς παρά να ταυτιστείς με κάποια απ' αυτά τα άτομα και τις ανέκδοτες περιπέτειές που ακούς. Κάποιες φορές λίγο αστεία βέβαια, π.χ.
- Άκουσα ότι για να παίξει αυτόν τον ρόλο, ο De Niro έκανε ειδική δίαιτα κι έχασε 30 κιλά.
- Καταλαβαίνω, κι εγώ το ίδιο έκανα για να παίξω σε ένα θεατρικό...
- Εννοείς το kit-kat που αποφάσισες να μη φας για πρωινό;

Πέρα απ' αυτά όμως, είναι κάποιες φορές που απλά ακούς κάτι για την προσωπική ζωή ενός καλλιτέχνη και ταυτίζεσαι απόλυτα. Λες 'αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ.' Προσωπικά, μου 'χει συμβεί τουλάχιστον δύο φορές που να θυμάμαι ακόμα.

Η πρώτη ήταν όταν άκουσα κάτι για τον Bertold Brecht και το διάσημο πάθος του για το κάπνισμα. Είναι κάπως ειρωνικό βέβαια το γεγονός ότι ταυτίζομαι σε κάποιο σημείο με τον Brecht, μιας και ασπάζομαι σε μεγάλο μέρος τις απόψεις του περί μη-ταύτισης, αλλά τέλος πάντων. Ένας δάσκαλος υποκριτικής μας είχε πει ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όταν ο Brecht σχεδόν δεν είχε να φάει, συνέχισε να καπνίζει τα σχετικά ακριβά πούρα του. Όταν τον ρωτούσαν 'γιατί δεν κόβεις το κάπνισμα για να κάνεις οικονομία;' απαντούσε 'δεν μπορώ, είναι το μέσο παραγωγής μου.' Ακριβώς αυτό νιώθω κι εγώ, εκτός από απόλαυση και εξάρτηση, για μένα το κάπνισμα είναι κάτι που έχω συνδυάσει με τη δημιουργικότητα, ας πούμε δεν μπορώ να με φανταστώ να γράφω ή κάτι τέτοιο χωρίς να έχω δίπλα μου ένα τασάκι και τα τσιγάρα μου. Αυτός είναι μάλλον και ο λόγος που πάντα έκανα την καλύτερη δουλειά σε επαγγέλματα όπου μου επιτρεπόταν να καπνίσω.

Η δεύτερη ιστορία και πιο σημαντική έχει να κάνει με όλη μου την ψυχοσύνθεση. Είναι ευρέως γνωστό λοιπόν ότι η Sarah Bernhardt, για πολλούς η μεγαλύτερη ηθοποιός που πέρασε απ' το θεατρικό σανίδι, είχε αυτό που λένε 'stage fright,' καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Λένε ότι για να την ανεβάσουν πάνω στη σκηνή έφταναν σε σημείο να την σέρνουν, ενώ αυτή κρατιόταν με νύχια και με δόντια απ' όπου μπορούσε. Αισθανόταν μάλιστα τόση νευρικότητα, που πολλές φορές με το που έπεφτε η κουρτίνα στο τέλος του έργου λιποθυμούσε.

Όσοι με ξέρουν καλά, ξέρουν ότι είμαι άτομο το οποίο δεν αγχώνεται ποτέ και για τίποτα, ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις, παρορμητικό και αυθόρμητο που δε φοβάται να πάρει ρίσκα σε θέματα που άλλοι θα θεωρούσαν υψίστης σημασίας. Μόνες εξαιρέσεις είναι αυτές για μένα. Ο μόνος τρόπος να με αγχώσεις είναι να με βάλεις να παίξω κάπου. Ακριβώς πριν ανέβω πάνω στη σκηνή έχω τόσο άγχος, σε σημείο να με πιάνουν κρίσεις πανικού και να μην μπορώ να αναπνεύσω. Φυσικά όμως με το που ανέβω μου περνάνε όλα.

Έτσι ακριβώς μου συμβαίνει και με το γράψιμο. Για να κάτσω να γράψω πρέπει να περάσουν ώρες ή μέρες. Κατά κάποιον τρόπο 'φοβάμαι' να γράψω. Κάθε φορά που το αποφασίζω, υποσυνείδητα εφαρμόζω αυτό που έκανα μικρός όταν βαριόμουν να κάνω τα μαθήματα μου. Δεκάδες ηλίθιες δικαιολογίες περνάνε εκείνη την ώρα απ' το μυαλό μου για να αναβάλλουν την συγγραφή. Πραγματικά ηλίθιες, όπως: 'πρέπει πρώτα να φτιάξω ένα σάντουιτς γιατί πεινάω κι έχω πάνω από 20 λεπτά να φάω', 'πρέπει να δω το τελευταίο How I Met Your Mother γιατί έχω αγωνία για το τι θα συμβεί' (παρ' όλο που είναι sitcom σαν το Friends και συνήθως δεν συμβαίνει τίποτα σημαντικό), 'πρέπει να στείλω στην τάδε τη φωτογραφία εκείνη που μου είχε ζητήσει πριν ένα χρόνο και το έχω ξεχάσει' (και πιθανότατα το ίδιο κι αυτή) 'πρέπει να βάλω πλυντήριο' (κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ), 'πρέπει να ελέγξω μήπως άφησα το γκάζι ανοιχτό' (δεν έχουμε), 'πρέπει να δω αν μπορώ να γλείψω τον αγκώνα μου' και άλλα τέτοια που είναι πραγματικά αμέτρητα. Συνήθως χρειάζομαι κάποιου είδους ώθηση, όπως μια προθεσμία, ή την Κατερινούλα που μου τα πρήζει (και συνήθως την γράφω την κακομοίρα). Βέβαια με το που ξεκινήσω, μετά δεν έχω σταματημό και οι ιδέες αποτυπώνονται πάνω στο χαρτί (στην οθόνη μου βασικά) με φρενήρη ρυθμό. Δεν ξέρω γιατί, ίσως όλο αυτό να με κουράζει πολύ ψυχικά κάθε φορά. Με μόνη εξαίρεση αυτό εδώ το blog, εδώ δεν έχω κανέναν δισταγμό να γράψω, ίσως γιατί δεν θεωρώ τέχνη το να γράφεις προσωπικές σκέψεις...

Όποιος κατάφερε πάντως να διαβάσει ως εδώ τα παραληρητά μου, έχει δώρο έναν πολυσυζητημένο funk-reggae πειραματισμό των θεών Zeppelin, που τραγουδάω σήμερα συνέχεια και αποδεικνύει ότι μπορούσαν να παίξουν τα πάντα.
Led Zeppelin - D'yer Mak'er

And if my day keeps going this way I just might...

2009-04-12T11:45:00.000+03:00

Πονάω. Κι όταν πονάω έχω νεύρα. Κι όταν έχω νεύρα γίνομαι κακός. Randomly. It's the path to the Dark Side. Οπότε αφού μόνο εγώ είμαι ξύπνιος θα ξεσπάσω λίγο σε στυλ 25th Hour...

- Μου τη σπάνε οι τύποι-τύπισσες-παππούδες-γιαγιάδες που περπατάνε μπροστά σου στον δρόμο π ο λ ύ α ρ γ ά, συχνά σε ομάδες 2-3 ατόμων, πιάνοντας όλο το πεζοδρόμιο κατά πλάτος. Ειδικά όταν δεν είναι ηλικιωμένοι που σημαίνει ότι είναι απλά ηλίθιοι. You 're too slow, move over you fuck!

- Μου τη σπάνε οι γκόμενες που φοράνε μπουστάκια ή πολύ ανοιχτές μπλούζες ή κοντές φούστες και μετά όλη μέρα-νύχτα τα τραβάνε προς τα πάνω ή κάτω αντιστοίχως, γιατί φαίνεται το βυζί ή ο κώλος. Ή φόρα το ή όχι και άντε γαμήσου στην τελική! Δεν νομίζω εξάλλου να το φόρεσες επειδή δε γουστάρεις να σε κοζάρουν ούτε επειδή έχασες κανα στοίχημα. Βγαίνεις έξω σαν ξέκωλο, τουλάχιστον κάντο σωστά!

- Μου τη σπάνε τα άτομα τα πολύ σοβαροφανή που πάνε σε μαγαζιά με χορευτική μουσική, κάθονται συνήθως σε μέρη του μαγαζιού που έχει ανοιχτό χώρο, δεν κουνιούνται καν και μάλιστα ενοχλούνται όταν χορεύεις δίπλα τους! Κολλητέ, τράβα σε καμιά κηδεία ή σε κανα Dada ή πήγαινε κάτσε στη γωνία να μιζεριάσεις, εγώ βγαίνω για να διασκεδάσω και θα τα σπάσω και σε γράφω και στ' αρχίδια μου. Το ίδιο ισχύει για τους τύπους που βλέπω κάθε χρόνο στο καρναβάλι της Πάτρας, οι οποίοι βγαίνουν βόλτα στην πόλη αλλά αν κάνεις χαβαλέ μαζί τους ή πας να τους πειράξεις ξινίζουν τη μούρη τους. Νταξ' ρε φίλε, είσαι πολύ σκληρός για να πεθάνεις, αλλά εμείς εδώ ήρθαμε για άλλο λόγο, τράβα γαμήσου τώρα και διάλεξε κανα άλλο μέρος να δείξεις στο μπάζο δίπλα σου πόσο ώριμος άντρας είσαι. Ουγκ.

- Μου τη σπάνε οι πέφτουλες, οι πολύ ενοχλητικοί. Αυτοί που κάθονται επίσης μόνοι τους ή παρέα με άλλους 2-3 του είδους τους σε μαγαζιά και ο μόνος λόγος που πήγαν είναι να κεράσουν σφηνάκια όλες τις γκόμενες του μαγαζιού μπας και τους κάτσει καμία. Τις μισές φορές είναι τύποι άνω των 30-40 οι οποίοι την πέφτουν σε κοπελίτσες της μισής τους ηλικίας. Ανεξαρτήτως ηλικίας όμως φίλε μου, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να πλουτίσεις τον μαγαζάτορα που θα σε χρεώσει 3 ευρώ και πάνω το σφηνάκι. Με τα ίδια λεφτά στη Σωκράτους οι μαυρούλες σε παντρεύονται κιόλας. Οι ακόμα χειρότεροι είναι οι πέφτουλες του δρόμου, που λένε μαλακίες στις γκόμενες που περνάνε. Δηλαδή βλέπεις μια γκόμενα να περπατάει και της φωνάζεις 'αχ καύλα μου να σε σκίσω!' Τι περιμένεις, να γυρίσει αυτή εκείνη τη στιγμή και να σου πει 'αχ νομίζω ότι σε ερωτεύτηκα!' Στην τελική τις περισσότερες φορές το μόνο που καταφέρνεις είναι να δίνεις αξία σε κάτι μπάζα και να το παίζουν μετά ντίβες, και σε σνομπάρουν και δεν το βουλώνουν μετά για τον τύπο που τους είπε το τάδε πράγμα στον δρόμο. Και τους πείραξε κιόλας και καλά. Σιγά μωρή άπαρτη που ενοχλήθηκες κι από πάνω, αλλά έχεις πετάξει όλο το βυζί έξω μπας και δεν προσέξουν τον πατσά από κάτω! Γιαούρτι στην καρκάλα κατευθείαν.

- Μου τη σπάνε οι ομοφοβικοί που λένε π.χ. 'είδα δυο άντρες να φιλιούνται, τι αηδία!' Εντάξει, σε κατάλαβα απ' την πρώτη στιγμή, είσαι κι εσύ πολύ σκληρός για να πεθάνεις σαν τον άλλον που ήρθε Marabu αλλά έχει βάλει το mp3 στ' αυτιά κι ακούει Testament. Ξεχειλίζεις τεστοστερόνη ρε παιδί μου, το 'χουμε καταλάβει, είσαι και πολύ άντρα. Αλλά λυπάμαι που στο λέω, μάλλον δεν αντέχεις να κοιτάς επειδή μπορεί να σου αρέσει αυτό που θα δεις και δεν είσαι έτοιμος να το παραδεχτείς. Προσωπικά, είμαι straight και το να βλέπω δύο ανθρώπους γενικότερα να φιλιούνται δε μου προκαλεί αηδία. Όταν είναι άντρες μου είναι απλά αδιάφορο, όταν είναι γυναίκες με καυλώνει κιόλας. Ψάξτο λίγο παραπάνω, και μάλλον θα βρεις και τον λόγο που η τελευταία φορά που είδες μουνί ήταν στην γέννηση σου.

- Μου τη δίνει η κλαψομουνίαση. Έχω βαρεθεί να ακούω κλάψες του στυλ 'δε βρίσκω γκόμενο-α'/'δεν ξέρω ποιον απ' τους δέκα που με γαμάνε να διαλέξω'/'δε μ' αγαπάει κανείς'/'βαριέμαι τη ζωή μου'. Και ειδικά το τελευταίο που είναι και πιο συχνό μου τη δίνει κατευθείαν στα μελίγκια! Συνήθως ακολουθεί η πανέξυπνη υπερβολικά εκνευριστική ατάκα 'πες κάτι...' Αν θες να μιλήσεις άνοιξε ένα θέμα! Βαριέσαι; Do something! Get a hobby! Μη μου πρήζεις εμένα τα αρχίδια! Εγώ δεν βρίσκω αρκετό ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθώ μ' αυτά που θέλω! Ξύνεις όλη μέρα τη μουνάρα σου, δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον στον κόσμο και πρέπει να μου τα πρήζεις εμένα! Δεν μπορεί, κάτι θα σ' ενδιαφέρει να κάνεις. Κάποια-ος θα σου κάτσει κι εσένα αν ψαχτείς λίγο. Στην τελική βγες έξω και πήγαινε κέρνα σφηνάκια, θα παραβλέψω την περίπτωσή σου. Αλλιώς, δοκίμασε λίγη παρκετίνη, είναι ότι πρέπει για την περίπτωση σου.

- Μου την δίνουν οι 'πολύ ψαγμένοι τύποι.' Συνήθως με μουσική, ειδικά οι κλασσικοί true metal τύποι, αλλά παίζουν σε όλα τα επίπεδα, σινεμά, θέατρο, λογοτεχνία, φιλοσοφία, ψυχολογία, θρησκεία, ότι μπορεί ο καθένας. Τις προάλλες έρχεται ένας τύπος απ' τον στρατό και με ρωτάει σε ποια δραματική πήγα. Του λέω και αρχίζει να μου λέει ότι εκεί θα πάει κι αυτός, ξέρει την διευθύντρια, τον τάδε και τον τάδε καθηγητή, τη γραμματέα, την καθαρίστρια, τους τάδε άλλους γνωστούς ηθοποιούς, έχει κάνει 7 χρόνια θεατρικό εργαστήρι κτλ. Του λέω 'νταξ', αυτό όμως είναι ερασιτεχνικό θέατρο,' όχι υποτιμητικά, για να συζητήσουμε τις διαφορές μεταξύ ερασιτεχνικού και επαγγελματικού θεάτρου κτλ. και γυρνάει μ' ένα ύφος και μου λέει 'ναι αλλά μ' επαγγελματία καθηγητή, εγώ έχω κάνει αυτό κι αυτό τόσα χρόνια, έχω ανεβάσει το 'να το άλλο μόνος μου, έχω ανεβάσει το τάδε μονόπρακτο 600 σελίδων!' Μπράβο μαλάκα, πρέπει να άρεσε πάρα πολύ στη μάνα σου που ήρθε να σε δει, ήταν αυτή που την είχε πάρει ο ύπνος εκεί στη μέση, ανάμεσα στον επαγγελματία καθηγητή και τον κούκο. Κι αν είσαι τόσο γαμάτος ήδη κάνοντας ερασιτεχνικό θέατρο, γιατί θα πας και δραματική τώρα; Μη μου πεις για το χαρτί γιατί δεν αξίζει ούτε σαν κωλόχαρτο. Μπορώ να αφηγηθώ άπειρες τέτοιες ιστορίες. Η άλλη μου 'λεγε για ένα έργο που έγραψε και ανέβασε μόνη της και έπαιζε την πόρνη που την βίασαν και την απήγαγαν για να της κλέψουν τα όργανα και κάτι τέτοια. Πσσσσς αυτό θα πει κουλτούρα. Μπράβο ηλίθιοι, αυτό είναι τέχνη το βρήκατε! Δεν πάτε να παντρευτείτε λέω εγώ να ανεβάζετε έργα μόνοι σας, να τα βλέπετε μόνοι σας, και γενικά να χαίρεστε μόνοι σας; Εμείς δε σας φταίμε σε τίποτα να σας υποστούμε.
Ή οι πολύ ψαγμένοι τύποι που συναντούσαμε παλιά σε μαγαζιά τύπου Κάισσα, Fantasy Shop, Dark Side: 'εγώ έχω παίξει τα τάδε παιχνίδια, έχω διαβάσει όλα τα βιβλία που υπάρχουν γύρω απ' το DnD, έχω φτιάξει τους τάδε epic/multiclass/γαμάω-μάω χαρακτήρες κτλ.'
'Εγώ όμως γαμάω κιόλας που και που!'
Ή την άλλη φορά με κάτι true μεταλλάδες που μιλούσαν μόνο για ψαγμένες μπάντες που έβγαλαν ένα demo κάποια στιγμή στην Λεττονία και κάποιος χέστηκε και φυσικά ήξεραν τα πάντα γύρω απ' τη metal μουσική:
- Μπλαμπλαμπλα ψαγμένη μπάντα μπλαμπλα riffs σε ρυθμό δεκαεξήμιση εικοστών ογδόων με τετραγωνική ρίζα του 4,72 μπλαμπλα τι γαμάτες γνώσεις που έχω μπλαμπλα (κι ας κερνάω σφηνάκια στο Revenge μπας και πηδήξω)...
- Παιδιά το καινούριο doom metal album του Kitsman Clay το ακούσατε;
(Παύση...)
- Εμ... ναι φυσικά, νταξ' δεν είναι τόσο καλό όσο το προηγούμενο αλλά ακούγεται...
- Του Κίτσου η μάνα κλαίει ρε ηλίθιε ποζερά!

Μην νομίζετε ότι τελειώνει εδώ και τη γλιτώσατε οι υπόλοιποι, έχω κι άλλα, πολλά άλλα, όμως πολλά έγραψα για τώρα κι επίσης μ' έπιασε το ponstan και περνάνε σιγά-σιγά και ο πόνος και τα νεύρα... Έπεται συνέχεια...

Without love, where would you be now?

2009-03-18T17:23:00.000+02:00

Με το ρίσκο του να γίνω κουραστικός (και λίγο γκέι), γιατί έχω ήδη κάνει ένα-δυο παρόμοια πο(υ)στ πριν αρκετό καιρό, δεν μπορώ όμως παρά να εκφράσω πως νιώθω πραγματικά ευγνώμων και μάλλον ευλογημένος.

Όπως πολλοί ξέρετε, τις τελευταίες μέρες είχα κάποιες επιπλοκές με την υγεία μου, τίποτα σημαντικό ή ανησυχητικό, απλά κάτι που με ταλαιπώρησε, με κράτησε στο νοσοκομείο και, για να λέμε την αλήθεια, με πόνεσε πολύ.

Αυτό που για μία ακόμα φορά μου προκάλεσε έκπληξη κι ευτυχώς ποτέ δε θα θεωρήσω δεδομένο είναι η αγάπη που εισέπραξα αυτές τις λίγες μέρες. Τηλέφωνα, sms, inbox σε myspace και facebook, αιφνίδιες επισκέψεις στο νοσοκομείο, είχαμε απ' όλα και το ένα πιο συγκινητικό απ' το άλλο.

Δεν έχω τι άλλο να πω πραγματικά.
Love you all

Without love, where would you be now?
Without lo-o-o-ove...
(Doobie Brothers - Long Train Running)

Beautiful Lies...

2009-03-10T21:56:00.000+02:00

Believe in me and you will see
Through thickest mist and wretched sea
Through velvet veils and sown-shut eyes
Peel thousand layers of pretty lies

Have faith in me and you will live
Through endless torment, pain unseen
Through short-lived pleasures, long desires
With scarlet tears on guilty eyes

Believe in me and you will see
The truest form of what could be
The self-inflicting agony
What's really there and what could be...

Καμιά φορά μου έρχεται η έμπνευση από το πουθενά, από μία εικόνα ή μία θύμηση ή μπορεί και απ' το καπέλο που φοράω στη φωτό και απλά πατάω τα πλήκτρα και μου βγαίνει κάτι τέτοιο. Τελευταία φορά που έγραψα ένα ποίημα σαν κι αυτό το χάρισα σε μια κοπέλα, η οποία ποτέ δεν πίστεψε ότι ήταν δικό μου. Τεσπα, αυτό το έγραψα πριν από δύο λεπτά κι αν δε με πιστεύει κάποιος ας ψάξει στο google να δούμε αν θα το βρει αλλού.

Το συγκεκριμένο είναι αφιερωμένο στη Χρύσα που της αρέσει τόσο η σκοτεινή ποίηση.

Λένε ότι...

2009-03-02T18:08:00.000+02:00

...γνωρίζεις πραγματικά κάποιον όταν ταξιδεύεις μαζί του. Τότε μόνο φαίνεται ο πραγματικός του εαυτός. Έχω να πω λοιπόν ότι...

...η Κατερίνα και η Ελένη είναι τέρμα ΓΑΜΑΤΕΣ.
Τέλος.

Ανυπομονώ να πάμε και πουθενά αλλού έτσι στο άκυρο αυτή τη φορά.
Love you dolls

Αθήνα...

2009-02-15T21:52:00.000+02:00

...μία πόλη που περνάνε όλοι φίνα, λέει το κομμάτι. Και δεν έχει καθόλου άδικο.

Βλέπεις η Αθήνα γίνεται εύκολος στόχος απ' όλους, Αθηναίους και μη, οι περισσότεροι (αν όχι σχεδόν όλοι) την βρίζουν, λένε θέλουν να ξεφύγουν, δεν μπορούνε το τόσο τσιμέντο, κτλ. Αυτοί που δε μεγάλωσαν εδώ όλο και κάτι κακό έχουν να πουν γι' αυτήν, συνήθως από κόμπλεξ. Κάποιοι άλλοι απλά δεν αντέχουν τόσο μεγάλη και χαοτική πόλη, αυτό είναι κατανοητό και σεβαστό.

Εγώ όμως είμαι παιδί της Αθήνας. Δεν μπορώ να ζήσω αλλού στην Ελλάδα. Κάποιοι θα πουν "Έχεις ζήσει όμως στο τάδε μέρος για να ξέρεις;" Και η απάντηση είναι ότι ναι, περισσότερο απ' τη μισή μου ενήλικη ζωή την έχω περάσει μακριά απ' την πόλη μου, σε πολλά μέρη στην Ελλάδα. Και είναι γεμάτη υπέροχα μέρη, όπου πέρασα πολύ ωραία και μου λείπουν, δεν θα μπορούσα όμως να μένω αλλού. Μετά από λίγο καιρό αρχίζω να πνίγομαι χωρίς αυτό το 'χάος' που βρίζουν όλοι.

Αθήνα λοιπόν παιδιά μου δεν είναι η Ομόνοια, έτσι όπως νομίζουν όλοι. Αν κι εγώ αγαπάω ακόμα και την Ομόνοια, με όλη της την βρώμα, επιφανειακή και ενδότερη. Το γεγονός ότι ειδικά κάποιο καιρό περνούσα απ' την Ομόνοια τουλάχιστον 2-3 φορές τη μέρα, μ' έχει μάθει πολλά για τη ζωή. Αθήνα όμως επίσης είναι:

- Το Θησείο, για πολύ όμορφες βόλτες, κάθε ώρα της μέρας, για καφέ ή και για ρακόμελα, πιο κάτω απ' την 'πασαρέλα'. Ίριδα, Έρως, Αψέντι...
- Το Γκάζι, παλιότερα 'gay village' της Αθήνας, όπως το αναφέρει και στην Wikipedia, τώρα ο πιο 'in' προορισμός για κάθε καρυδιάς καρύδι. Μερικές φορές νοσταλγούμε τις μέρες πριν τον σταθμό μετρό του Κεραμεικού, που δεν είχε τόσο κόσμο, αλλά κάποιες παλιές αξίες καλά κρατούν, και ακόμα μπορείς να περάσεις υπέροχα εκεί. 45 Μοίρες, Alley Cat, Intrepid Fox... και μην ξεχνάμε την Τεχνόπολη για εκθέσεις και ωραία live στα γρασίδια...
- Το Μοναστηράκι, για ψώνια τη μέρα, για βολτούλα και φαΐ το βράδυ... Θρυλικό κεμπάπ στη Μητροπόλεως...
- Η Πλάκα, λίγο πιο πάνω απ' το Μοναστηράκι, πάλι για βολτούλα το βραδάκι, δίπλα απ' τα αρχαία, ποτάκι στην πλατεία και ρομαντικές τσάρκες στα όμορφα σοκάκια...
- Του Ψυρρή, για τα πάντα! Ρακόμελα Ψύρρα, Αρόδου, ή σε οποιοδήποτε απ' τα άλλα, παγωτό στην Παγωτομανία, κρέπα στον Μαύρο Γάτο, απίστευτα γλυκά στα πολυαγαπημένα Σερμπέτια, gothic βραδιές στο Dada, metal στον Αριστοφάνη, latin στο Cubanitas, αφρικάνικους ρυθμούς στο Θηρίο κι ό,τι άλλο τραβήξει η όρεξη σου. Πάρτυ ως το πρωί...
- Μικρολίμανο, για αραχτό καφεδάκι το πρωί, ραντεβουδάκι για ποτό το βράδυ. Wild Thing, Nai Free Choice...
- Πανόρμου, για εναλλακτική διασκέδαση και πάλι άφθονο χορό. Marabu, Ποτοπωλείο, αλλά ξέρουμε ότι πάντα θα καταλήγουμε Obi για reggae και rock 'n' roll fun...
- Εξάρχεια, το παρεξηγημένο 'γκέτο' του κέντρου. Σας διαβεβαιώ ότι δε θα συναντήσετε φασαρίες αν πάτε. Οι μόνοι που θα δείτε μαζεμένους με κουκούλες είναι μπάτσοι τριγύρω. Ποτέ δε σταμάτησα ούτε θα σταματήσω να πηγαίνω εκεί, όσο κι αν θέλουν να μας τρομάξουν τα media. Συχνότητες, Όστρια, Ίντριγκα, Stand, Studio, Resin, Roi Mat, Underground (μόνο στο πάνω), An για live, Relax your Soul και Solaris για comics, Beer Academy για μπύρα και ποικιλία λουκάνικων...

Και υπάρχουν τόσα άλλα μέρη που ξεχνάω ή δεν έχω ανακαλύψει ακόμα, ή δεν τα 'χω γυρίσει αρκετά, Δάφνη, Αμπελόκηποι, Γλυφάδα, Μαρούσι, Κηφισιά, Νέο Ηράκλειο, πάρα πολλά...

Χτες βγήκα στις 9. Γύρισα σπίτι 7.30 το πρωί, είχε ήδη ξημερώσει. Λατρεύω την Αθήνα.

Μουσική...

2009-02-10T18:39:00.001+02:00

Τι υπέροχο πράγμα... Ποιο είναι αυτό που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς; Για κάποιους ο έρωτας, για άλλους η φιλία, η οικογένεια, ο ήλιος, όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που είναι εξίσου σημαντικά για μένα... Όμως τίποτα δεν ξεπερνάει τη μουσική. Λατρεύω τη μουσική σε κάθε της μορφή. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως μπορεί κάποιος να ακούει μόνο ένα ή δύο είδη μουσικής. Προσωπικά απλά δεν μπορώ να χορτάσω καινούριους ήχους...

Σήμερα μόνο:
- Ξεκίνησα τη μέρα μου με rock n roll ήχους των Derek Trucks Band, Led Zeppelin και αργότερα πιο τρελιάρικα με Wild Cherry...
- Ταξίδευα νοητικά κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο μου με τον ήχο των Fair to Midland, Angels & Airwaves και των Monster in the Machine και το Eleanor Rigby των Beatles...
- Ξέσπασα τα νεύρα που μου προκάλεσαν άλλοι με hip-hop ρυθμούς των Beastie Boys, Cypress Hill και του Dj Shadow...
- Παλιμπαιδίστικα και το χάρηκα με λίγο Fall Out Boy...
- Μαλακίστηκα τελείως με Mindless Self Indulgence...
- Φλέρταρα με το καινούριο χιτάκι των Franz Ferdinand...
- Αναπόλησα ξέγνοιαστες βροχερές μέρες που μου θύμησε η Jewel...
- Περπάτησα στον ήλιο με το κεφάλι ψηλά ακούγοντας AC/DC και Hendrix, σκεπτόμενος το καλοκαίρι που έρχεται, το αμάξι χωρίς κουκούλα και ανοιχτούς δρόμους...
- Λικνίστηκα με jazz γεύση απ' το επεισόδιο-musical της Buffy...
- Καταράστηκα το γεγονός ότι το '99 ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο και δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο για να πάω στο Woodstock '99 να δω Korn, Limp Bizkit, Red Hot Chili Peppers, Rage Against the Machine, Insane Clown Posse, Beastie Boys, Chemical Brothers, Creed, DMX, Everlast, Fatboy Slim, Godsmack, Jamiroquai, Kid Rock, Live, Moby, Muse, Offspring, Wyclef Jean και Roots μαζί με Erykah Badu
- Θα βγω να περπατήσω ανάμεσα στα νυχτερινά φώτα με White Rabbit από Jefferson Airplane και τα άπαντα των UNKLE, Rob Dougan και Ian Brown στ' αυτιά μου...
- Θα πάρω το σκοτεινό και cool υφάκι μου σκεφτόμενος τα soundtracks του Hellsing και του Cowboy Bebop, πριν γίνω τελείως μυστηριώδης με Tricky, Massive Attack και Portishead και τέλος μεταμορφωθώ σε downright weird με Saul Williams και Nine Inch Nails...

Κι από μεθαύριο θα πάω να πάρω την Κατερίνα για ηλιόλουστη βόλτα και τραμπολίνα με Alborosie, Manu Chao, Ska-P, Sublime, Madness, Smash Mouth και Nek... Reggae party (reggae party reggae party)...

Music is the soundtrack of our lives indeed...

Magic Moments

2009-02-01T21:31:00.002+02:00

Τελικά το πολύ ρακόμελο κάνει κακό... 'Η όχι;

Πως γίνεται να πέρασα τόσο ωραία κάνοντας κάποια λάθη; Πως γίνεται πράγματα που θα 'πρεπε να τα νιώθω περίεργα να φαίνονται τελείως φυσικά και άκρως ερωτικά; Χορός, μουσική, αλκοόλ, γέλιο, ερωτισμός στην ατμόσφαιρα...

Πάντα έλεγα ότι όταν αναλύεις πολύ κάτι ωραίο το χαλάς. Οπότε απλά θα πω ότι πέρασα πολύ όμορφα και θα προχωρήσω ακάθεκτος...
Memory remains...
Magic in the air...

Too good for this world...

2008-12-19T19:08:00.000+02:00

Σήμερα έτσι όπως καθόμουν ξαφνικά θυμήθηκα την Meg, χωρίς λόγο.

Insert backstory here:
Πριν κάτι χρόνια είχα κανονίσει να πάω στο πρώτο 24-Hour Comics Day Hellas μαζί με μία γνωστή, η οποία μου 'χε πει θα φερνε μαζί της κάτι φίλες της. Ανάμεσα σ' αυτές τις φίλες της ήταν και η Meg. H Meg εκ πρώτης όψεως ήταν μία ψηλή ξανθιά κοπέλα με ξενικά χαρακτηριστικά, πολύ όμορφη, αλλά με φυσική ομορφιά αφού πολύ σπάνια βαφόταν. Όταν την γνώρισα λίγο καλύτερα ανακάλυψα ότι εκτός από πολύ όμορφη ήταν και πολύ έξυπνη κοπέλα, φιλική, αστεία, εύστροφη και με πολλά ενδιαφέροντα. Καταγόταν απ' το εξωτερικό, απ' την Πολωνία αν δεν κάνω λάθος, ασχολιόταν με το σχέδιο και σπούδαζε αρχιτεκτονική. Επίσης κάποιος μου είπε ότι της είχαν κάνει πρόταση να πάει για playmate αλλά αρνήθηκε γιατί δεν ήταν πρόθυμη να κάνει κάποια άλλα πράγματα. Με λίγα λόγια ήταν απ' τις κοπέλες που λάτρευες απ' την πρώτη στιγμή.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της Meg κατά την δική μου άποψη ήταν η δίψα που είχε για ζωή. Βγήκαμε αρκετές φορές μετά απ' αυτό (με παρέα, για να μην παρεξηγούμαι) και ήταν πολύ ευχάριστο άτομο, πάντα κάναμε πλάκα και πάντα περνούσαμε καλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις περίεργες συζητήσεις μας στο msn και τον τρόπο που μου "την έλεγε" για πλάκα αποστομώνοντας με, κάτι που δεν γίνεται συχνά. Επίσης θυμάμαι ξέφρενες βραδιές που χορεύαμε στο Underworld ως το πρωί χωρίς σταματημό. Μετά από καιρό χαθήκαμε, έτσι όπως τυχαίνει κάποιες φορές να χάνεσαι με τους ανθρώπους, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Μετά από πολύ καιρό μια μέρα που βρισκόμουν στην Πάτρα με πήρε τηλέφωνο ο Βαγγέλης και μου είπε κάτι που με χτύπησε σαν πέτρα στο στήθος κι ακόμα έτσι νιώθω όταν το θυμάμαι: "Πέθανε η Meg." Φυσικά δεν το πίστεψα στην αρχή. Αποκλείεται όμως να μου έκανε τόσο κακόγουστο αστείο. Δυστυχώς δεν ήταν αστείο. Απ' ότι έμαθα μετά η Meg υπέφερε χρόνια από λευχαιμία ή κάτι παρόμοιο και τελικά υπέκυψε. Κάποιος μου είπε ότι είχε γεννηθεί πολύ κοντά στο Chernobyl. Η φίλη της που μας είχε γνωρίσει μου είπε πως κάτι της είχε πει ότι πολλές φορές έχει ανυπόφορους πονοκεφάλους αλλά γενικά δεν της άρεσε να μιλάει γι' αυτό. Αν τη γνώριζε κάποιος δε θα καταλάβαινε με τίποτα ότι ήταν άρρωστη. Εμένα πάντως ούτε μου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό.

Έμαθα κιόλας ότι η Στεφανίδου της έχει αφιερώσει από τότε 2 ή 3 εκπομπές. Η μάνα μου τις έχει δει και μου 'χει πει για τη μάνα της Meg πόσο συντετριμμένη είναι μετά τον θάνατο της. Ευτυχώς δεν τις είδα εγώ, γιατί δε θα άντεχα. Δύο πράγματα με κάνουν σίγουρα να κλαίω, η απώλεια μετά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου και η αδικία. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Στην κηδεία δεν πήγα γιατί το έμαθα αφού έγινε, κι έτσι κι αλλιώς ήμουν Πάτρα. Αυτό που μετανιώνω μόνο είναι ότι δεν πρόλαβα να την γνωρίσω περισσότερο.

Δεν στεναχωριέμαι για την Meg. Πιστεύω ότι έζησε κάθε στιγμή. Υπάρχει μία εβραϊκή παροιμία που λέει: "Όταν πενθείς, μην στεναχωριέσαι επειδή κάποιος δεν υπάρχει, αλλα ζήσε με ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι υπήρξε."

Οπότε θα της αφιερώσω κάτι χαρούμενο, το μόνο που της ταιριάζει...
Iggy Pop - Lust For Life

Strange feelings of normalcy...

2008-12-06T20:22:00.000+02:00

Σήμερα ξύπνησα το πρωί στο κρεβάτι μου, ότι ώρα ήθελα.
Ο λαιμός μου ξερός και κλασσικά είχα ξεχάσει να φορέσω κάτι από πάνω το βράδυ και είχα κρυώσει.
Το laptop μου δίπλα κατέβαζε αποβραδίς, σηκώθηκα και μ' έπιασε φτέρνισμα.
Καθημερινοί πρωινοί μικροτσακωμοί με γονείς για ανούσια θέματα.
Μία κοπέλα στη σκέψη μου.

Πολύ γλυκιά καθημερινότητα που έχω μήνες να βιώσω και πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο μου λείπει.
Έχω την περίεργη αίσθηση ότι θα το πληρώσω ακριβά που ξαναγεύτηκα λίγη απ' τη ζωή μου...

Gone Till November...

2008-09-09T00:03:00.001+03:00

Se liges wres petaw gia Lhmno pali...
Stenaxwriemai ligo alla mou arkei pou perasa TELEIA aytes tis meres kai h agaph pou eisepraja.
Aytes oi meres ta eixan ola, syn trela skhnika, anypomonw na janar8w sthn polh mou.
8a mou leipsete polyyy
Akh, Alexh, Giwrgo, Petro, Spyro, Andrianopoulo, Taso, Bro, Elenh Petrou, aytes oi dyo xontroules tou Alexh, Katerina my love, Stavroula, Xrysa, Jan8ia Xrysa, Gomeno jan8ias Xrysas, Dorothy, Bunny (de lew Vicky), h filh tous pou de 8ymamai onoma, Vagia, Kyriako, Kusogaki, Giwta, asxeth pou mou thn epese sto dromo, Alexandra, Pswrogato, Petro my brother in (wild) arms, Iwshfina, Aygousta, Tsirip mlkia pou vre8hkame gia toso ligo, Ln-e the best COS DIKE MOU! sorry gia th dagkwnia, (anasa) kai osous allous eida kai jexasa na grapsw edw...

8a sas dw pali ton Noembrh!
Afierwmeno...
Wyclef Jean - Gone Till November

After the smoke has cleared...

2008-06-26T08:25:00.000+03:00

Πρώτα απ' όλα να πω ότι οι Linkin Park γάμησαν μάνες. Τέλος. Ευτυχώς που κατάφερα τελικά να τους δω. Θα ήθελα βέβαια να δω και Stereo Mc's με UNKLE το Σάββατο, όπως και Orishas τον άλλο μήνα, αλλά 'νταξ', δεν μπορούμε να τα 'χουμε όλα... Τώρα που είδα και LP το μόνο που μου μένει είναι Disturbed, RatM και SoaD (αυτά τα λίγα).

Η συναυλία όμως δεν ήταν ο λόγος αυτού του post. Απλά ήθελα να πω ότι ο μήνας που πέρασε ήταν πολύ δύσκολος για μένα, όχι κυρίως γι' αυτά που περνούσα στην βασική εκπαίδευση (που στην τελική δεν ήταν και τίποτα), αλλά γιατί ήμουν αποκομμένος απ' τους δικούς μου. Όποιος με ξέρει ξέρει ότι είμαι πολύ κοινωνικό άτομο με πολλούς φίλους και παρέες και γενικά είμαι ευλογημένος με πολλά άτομα που με αγαπάνε κι εγώ με τη σειρά μου τους λατρεύω. Αυτό ήταν που δεν άντεχα
.
Αφού πέρασε λοιπόν αυτός ο πρώτος μήνας και τώρα είμαι καλύτερα βλέπω ότι δεν είχα λόγο να στεναχωριέμαι γιατί απλούστατα όλοι ήταν εκεί μαζί μου. Καθημερινά είχα κλήσεις, sms, emails, comments εδώ και γενικότερα κατά κάποιον τρόπο οι φίλοι μου 'δε με άφησαν σε ησυχία'. Το κινητό μου ήρθε 250 ευρώ κι αυτό ήταν κυρίως από κλήσεις και sms στα οποία απαντούσα. Χαλάλι όμως.

Γι' αυτό ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που έδειξαν πραγματικά ότι με σκέφτονται και κυρίως ότι με θυμήθηκαν στα δύσκολα. Κατάλαβα πολλά απ' όλο αυτό. Όπως κι από άλλους που κάναμε παρέα κι έχω να τους δω από πριν μπω. Αλλά δεν πειράζει δεν κρατάω κακία.

Σας αγαπάω πολύ όλους και θα προσπαθήσω να ανταποδώσω όλο αυτό κάποια στιγμή. Δεν αναφέρομαι ονομαστικά γιατί σίγουρα κάποιον θα αδικήσω. Αλλά έτσι κι αλλιώς ξέρουν ποιοι είναι.

Φιλιά πολλά

Έναρξη θητείας

2008-05-25T16:36:00.001+03:00

Πρώτες δύο βδομάδες στον στρατό λοιπόν. Αρχικά είχα πολλά να πω και να γράψω, τώρα όμως έχω υποκύψει στην κούραση και την ανέλπιστη χαρά της φευγαλέας ελευθερίας των τριών αυτών ημερών αδείας. Για τρεις ημέρες λοιπόν θα γευτώ λίγη ελευθερία και δε θα πω τίποτα, σαν καλό στρατιωτάκι, ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο. Το μόνο που θα κάνω είναι να αφιερώσω στον Ελληνικό Στρατό μερικά τραγουδάκια απ' αυτά που μου κάνουν παρέα στο στρατόπεδο...

Ska-P - Paramilitar
Rage Against The Machine - Calm Like A Bomb
D-12 - Shit On You
Limp Bizkit - Break Stuff

Από πού ήρθαν αυτά τα πιάτα;

2007-01-13T11:53:00.000+02:00

Ανέβασα στο YouTube την διαφήμιση όπου πρωταγωνιστεί ο καθηγητής της ξιφασκίας μου Γεννάδιος Πάτσης, μιας και εδώ δεν μπορούμε να τη δούμε, μόνο οι Ισπανοί έχουν αυτή τη χαρά.
Τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο... Πατήστε στη φωτογραφία για να τη δείτε:

21st Birthday

2006-11-15T01:24:00.000+02:00

Να με χαίρεστε λοιπόν! Τώρα πια μπορώ να πιω αλκοόλ ακόμα και στις ΗΠΑ :Ρ

Επίσης (πιο σημαντικό) μπορώ επιτέλους να βγάλω δίπλωμα για τη μηχανή

My Wishlist

2006-11-03T00:42:00.000+02:00

Λοιπόν, όπως πολλοί ξέρετε, σε 2 βδομάδες περίπου (15 Νοεμβρίου) είναι τα γενέθλια μου, οπότε αποφάσισα να κάνω φέτος μία wishlist, για τους λιγοστούς από σας που θα φιλοτιμηθούν να μου πάρουν δώρο, να πάρουν μια ιδέα. Φυσικά βέβαια, οτιδήποτε άλλο είναι επίσης αποδεκτό και ακόμα και να μη μου κάνετε δώρο, εγώ ξέρω ότι με αγαπάτε, εξάλλου είμαι αξιαγάπητος. Ξεκινάω:

PSP

Το δώρο των ονείρων μου, που κανείς όμως δε θα μου κάνει. Η μόνη περίπτωση να το αποκτούσα θα ήταν να μαζευτούν όλοι μου οι φίλοι και να βάλουν όλοι από λίγα λεφτά να τα μαζέψουν. Anyway, συνεχίζω...

Mp3 Player

Αυτό είναι το αμέσως καλύτερο δώρο και πιο οικονομικό.

Εισιτήριο για τη συναυλία των Tool

Άλλο ένα δώρο που θα μπορούσαν να μου κάνουν πολλοί φίλοι μου μαζί, εισιτήριο για το τρομερό live των Tool στις 16 Δεκεμβρίου, ένα live που σίγουρα θα είναι εμπειρία μιας ζωής. Αν το εισιτήριο είναι και υπογεγραμμένο από τον Maynard όπως το από πάνω, ακόμα καλύτερα.

Βάση για Laptop

Άλλο ένα οικονομικό δώρο το οποίο μου χρειάζεται, μια βάση για το laptop μου, οι οποίες συνήθως έχουν ανεμιστηράκι από κάτω και κάποιες extra usb θύρες. (Προτίμηση χρωμάτος: ασημί για να ταιριάζει με το Fujitsu-Siemens μου)

Bluetooth USB Adapter

Επίσης αρκετά χρήσιμο εξαρτηματάκι που μου λείπει...

Music Albums

Αν παρ' όλ' αυτά θέλει κάποιος να μου πάρει CD...

Disturbed - 10000 Fists

Tool - 10000 Days

System of a Down - Mesmerize/Hypnotize

Memories they haunt me they follow me, till the day I die...

2006-10-17T01:21:00.000+03:00

Το Σάββατο βγήκα το βράδυ. Πήγα Underworld και έλιωσα στο χορό με την Meggie, τον Φοίβο και την Ιωσηφίνα. Ήταν κι ο Βαγγέλης και κάτι άλλα παιδιά. Έφυγα πιο νωρίς (κατά τις 4) γιατί έπρεπε να γυρίσω, να κάνω ένα μπάνιο και να αλλάξω. Στις 6 ακριβώς έπρεπε να δώσω το παρόν στο 1ο Γυμνάσιο, γιατί με είχαν καλέσει για εφορευτική επιτροπή στις δημοτικές εκλογές.

Στις 6 παρά ξεκίνησα από το σπίτι. Είναι πολύ ωραία τέτοια ώρα. Φόρεσα τα ακουστικά του κινητού μου και άνοιξα το ραδιόφωνο. Έβαλα Atlantis και άκουσα μία γνώριμη μελωδία. Το τραγούδι ήταν De Facto και θυμήθηκα που το άκουγα πολύ τις εποχές του Γυμνασίου. Θυμήθηκα που το άκουγα με έναν τότε κολλητό μου, τον Αλέξανδρο, που αργότερα θα μας χώριζε μια κοπέλα και ακόμα δε μιλιόμαστε από τότε. Θυμήθηκα που το ακούγαμε στο δωμάτιο μου και πηδούσαμε πάνω στο κρεββάτι μου, παριστάνοντας ότι κάναμε stage-diving (αθώες εποχές). Το επόμενο ακριβώς τραγούδι ήταν - προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά - to "Να τους δω να τρέχουν" από το θρυλικό πρώτο EP των Terror X Crew "Επαναστάτες της υπόγειας σκηνής". Κι αυτό το άκουγα στο γυμνάσιο, τότε που ακόμα έλεγες "μ' αρέσει το hip-hop" και νόμιζαν ότι είναι κάποιο είδος ινδικού φαγητού. Θυμήθηκα έναν άλλο κολλητό μου, τον Σπύρο, με τον οποίο ακόμα βρισκόμαστε πολλές φορές. Τότε κάναμε παρέα κάθε μέρα και όταν είχαμε πρωτοαγοράσει το συγκεκριμένο cd, πετάγαμε στα ξεκάρφωτα ο ένας στον άλλο ένα "Τί είναι αυτό που θες;" και ο άλλος πάντα απαντούσε "Το μόνο που θέλω είναι, ναι, να τους δω να τρέχουν!". Ακόμα και τώρα όποτε ακούω κάποιον να λέει τη φράση "κάντε χώρο" μου 'ρχεται με τη μία στο μυαλό η συνέχεια "για τον μανιακό ριμαδόρο", λόγω αυτού του τραγουδιού.

Δεν ξέρω αν πρέπει να το χαρακτηρίσω ειρωνία το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή βάδιζα προς το παλιό μου γυμνάσιο και το ραδιόφωνο φαινόταν βαλτό να μου θυμίσει πράγματα... Έφτασα στις 6 ακριβώς και δυστυχώς ήμουν απ' τους πρώτους. Οι διάδρομοι του παλιού μου σχολείου ξαφνικά φαίνονταν πιο μικροί, το ίδιο και η παλιά μου τάξη, τα θρανία και οι καρέκλες. Να μη μιλήσω για το σοκ που έπαθα όταν κοίταξα απ' το παράθυρο και διαπίστωσα πόσο μικρό μου φαίνεται τώρα πια το προαύλιο... Ένιωθα πτώμα και ήμουν κι απ' τους πρώτους εκεί, περίμενα να έρθει κάποιος και να με διώξει, δεδομένου του ότι ήμουν αναπληρωματικό μέλος και δεν χρειαζόμουν πραγματικά (τελικά με κράτησαν μέχρι το βράδυ λόγω έλλειψης ατόμων). Αφού έπρεπε να περιμένω έβαλα ξανά το ραδιόφωνο, αυτή τη φορά συντονισμένο σε άλλο σταθμό: "It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log"

Τελικά μάλλον το ραδιόφωνο είναι βαλτό. Δεν εξηγείται αλλιώς...

24 Hour Comics Day

2006-10-06T13:30:00.000+03:00

San Diego Comicon

2006-08-01T01:04:00.000+03:00

Ο φίλος μου Ανδρέας Πεφάνης, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Comicworld, μόλις γύρισε από το San Diego Comicon (ζηλεύω!!!), όπου και παρεβρέθη στην συνέντευξη του Frank Miller και των συντελεστών της ταινίας "300", που βασίζεται πάνω στο ομώνυμο comic.

Για όσους δεν το ξέρουν (ντροπή σας) είναι ένα comic του καταπληκτικού Miller (Sin City, Robocop) το οποίο εξιστορεί την περίφημη μάχη των Θερμοπυλών. Είναι πραγματικά τρομερό και ελπίζω να βγει το ίδιο καλό και στο σέλιλόιντ - με τον Gerard Butler (Phantom of the Opera, Dracula 2000, Tomb Raider 2) ως Λεωνίδα. Το comic κυκλοφορεί και στη χώρα μας εδώ και χρόνια από τις εκδόσεις Μαμουθκομιξ.

Αν πατήσετε ακριβώς εδώ, θα δείτε το βιντεάκι όπου ο Ανδρέας ρωτάει τον Miller τι έρευνα έκανε για να γράψει το comic.