Friday, November 27, 2009

Top 20 Comics of the '00s

Ο φίλος Μανώλης Βαμβούνης του Leave Your Spandex At The Door καλεί τους Έλληνες bloggers που διαβάζουν comics να ψηφίσουν τα 20 καλύτερα comics της δεκαετίας που μας αφήνει. Προσωπικά, μου αρέσει να διαβάζω λίστες άλλων αλλά συνήθως δεν μπορώ με τίποτα να φτιάξω δικές μου. Ας πούμε, αν με ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία ή το αγαπημένο μου τραγούδι, ειλικρινά δεν ξέρω να σου πω. Το ίδιο μάλλον θα συνέβαινε αν με ρωτούσες για το αγαπημένο μου κόμικ. Όταν μου λες όμως "πάρε την όχι και τόσο δημιουργική δεκαετία που πέρασε και διάλεξε τα 20 καλύτερα" είναι πολύ πιο εύκολο. Να μη σας κουράζω άλλο, αυτή είναι η λίστα μου (countdown φυσικά):

20. Cable & Deadpool

Πριν αρχίσει να πουλάει ο Deadpool περισσότερο κι απ' τον Spider-Man, ο Fabian Nicieza μας έδωσε αυτό το άκρως απολαυστικό run 50 τευχών που ισορροπούσε ανάμεσα στο τρελό χιούμορ του Merc-with-a-mouth και την πολιτική ατζέντα του - πεπεισμένου να σώσει την ανθρωπότητα - Cable a.k.a. Nathan Christopher Askani'Son Summers whatever. Το πιο απίθανο ζευγάρι σε ακόμα πιο απίστευτες περιπέτειες με άφθονη δράση.


19. Spider-Man/Black Cat: The Evil That Men Do


Ακόμα θυμάμαι όταν διάβασα τελείως τυχαία το πρώτο τεύχος αυτής της μίνι-σειράς και άρχισα να ενθουσιάζομαι όλο και πιο πολύ και στο τέλος γύρισα γρήγορα στην πρώτη σελίδα να δω ποιος ήταν ο συγγραφέας, ανακαλύπτοντας ότι δεν είναι τυχαίο που λατρεύω τον Kevin Smith. Θέλετε Spider-Man με τα κλασσικά του αστεία, αλλά και λίγο πιο πονηρό ύφος; Αυτή είναι η σειρά για σας.

18. The Umbrella Academy - Apocalypse Suite


Κάθε τόσο, κάποιος celebrity βγάζει ένα comic, γιατί ξέρει πως και μόνο το όνομά του στο εξώφυλλο θα πουλήσει. Και συνήθως είναι μάπα. Το original graphic novel του καλλιτέχνη Gabriel Ba και του τραγουδιστή του emo συγκροτήματος My Chemical Romance, Gerard Way αποδεικνύει ότι υπάρχουν εξαιρέσεις σ' αυτόν τον κανόνα. Η steampunk νουβέλα που μοιάζει σαν να έχει γραφτεί από τον Alan Moore, αν αυτός είχε γεννηθεί στα 80s είναι σίγουρο ότι θα ενθουσιάσει απ' τους λάτρεις του υπερηρωικού κόμικ μέχρι τα 15χρονα γκοθοκόριτσα. Τί άλλο μπορεί να κάνει και τα δύο;

17. League of Extraordinary Gentlemen


Και μιας και ήρθε στην κουβέντα ο Alan Moore, δε θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω ένα έργο του στην εικοσάδα, κι ας έχει κάνει ελάχιστες δουλειές στα '00s. Για όσους δεν ασχολούνται και πολύ, ο Moore είναι η διάνοια πίσω απ' το V for Vendetta, το Watchmen και το From Hell. Ναι, αυτό που 'γινε ταινία με τον Johnny Depp. Και ναι, το παραπάνω έγινε κι αυτό ταινία με τον Sean Connery, την Nikita, τον Lestat και κάτι άλλους. Και ήταν μάπα. Και κανείς δεν τον αδικεί που δε θέλει να έχει καμία σχέση με τις ταινίες που βασίζονται στα έργα του. Ούτε καν τους παίρνει λεφτά. Στο συγκεκριμένο, όλοι οι ήρωες της βικτωριανής λογοτεχνίας - ο εξερευνητής Quartermain, η γκόμενα του Δράκουλα, ο καπετάνιος Νέμο, ο Τζέκυλ, ο αόρατος άνθρωπος - μαζεύονται να πολεμήσουν τον εχθρό του Sherlock Holmes. Καταπληκτικό. Μην το δείτε, διαβάστε το.

16. Batman: Hush


Δεν έχω κάτι εναντίον της DC, σοβαρά. Απλά ο,τι έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια το θεώρησα βαρετό. Κι επίσης πιστεύω ότι ο Morrison πρέπει να σταματήσει τα ναρκωτικά. Το Hush όμως του Jeph Loeb με τα τρομερά μολύβια του Jim Lee είναι συγκλονιστικό. Σε κρατάει μέχρι την τελευταία στιγμή.

15. Planet Hulk


Τα μεγάλα κεφάλια στο σύμπαν της Marvel (Iron Man, Mr. Fantastic, Dr. Strange και λοιποί) αποφάσισαν να δώσουν οριστικό τέλος στην απειλή του Hulk, στέλνοντάς τον σε έναν μακρινό γαλήνιο πλανήτη, να βρει επιτέλους την ηρεμία που πάντα αποζητούσε. Από ένα τραγικό λάθος όμως ο Hulk προσεδαφίζεται σε έναν άλλον πλανήτη, όπου η τυραννία του Κόκκινου Αυτοκράτορα έχει σκλαβώσει όλες τις φυλές που κατοικούν εκεί. Το έπος του Greg Pak που διηγείται την άνοδο του Hulk ως άλλου Σπάρτακου, που από σκλάβος - μονομάχος γίνεται επαναστάτης, αυτοκράτορας, σύζυγος και πατέρας κατάφερε να μας μαγέψει χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε έναν χαρακτήρα από το σύμπαν της Marvel, αν εξαιρέσουμε μία μικρή εμφάνιση του Silver Surfer. Το μόνο κακό με αυτήν την σειρά είναι ότι από τότε ο,τι κι αν ακολούθησε ήταν στην καλύτερη αδιάφορο (World War Hulk, Jeph Loeb's Red Hulk, Skaar, κτλ.)

14. Locke & Key


Αν είστε λίγο σαν εμένα, έχετε βαρεθεί να βλέπετε ηλίθια θρίλερ με 25άρηδες που παίζουν τους έφηβους, ανούσιες σπλατεριές και ανύπαρκτη πλοκή. Θέλετε κάτι πιο εγκεφαλικό, κάτι πραγματικά τρομακτικό και διαταραγμένο με άφθονες δόσεις χιούμορ και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Μην ψάχνετε στα dvd. Το Locke & Key του Joe Hill με πανέμορφη εικονογράφηση απ΄ τον Gabriel Rodriguez ήρθε για να μείνει, κι εμείς θα το ακολουθήσουμε ως το τέλος.

13. Amazing Spider-Man (Straczynski Run)


Είναι απ' τα runs που αγαπάς ή μισείς. Ή αγαπάς να μισείς. Προσωπικά δεν μπορώ να αποφασίσω. Το σίγουρο είναι ότι όταν ο J.M.Straczynski μαζί με τον αγαπημένο J.Romita Jr. στα μολύβια ανέλαβε τον πιο εικονικό χαρακτήρα της Marvel το 2001 και για 6 χρόνια ακόμα δίχασε όλη την κοινότητα των αναγνωστών με τις ανατρεπτικές αλλαγές του και το σκοτεινό ύφος του. Και όλοι γυρνούσαμε τις σελίδες σαν τρελοί.

12. Invincible


Ο γιος ενός παρανοϊκού Superman που θέλει να κατακτήσει την Γη είναι ο Spider-Man που πάντα θέλαμε να δούμε. Αυτό μάλλον σκέφτηκε ο Robert Kirkman όταν έγραψε το Invincible, δημιουργώντας έναν έφηβο υπερήρωα που όντως μοιάζει να βγήκε απ' την εφηβική μας ηλικία, και θα διαβάζουν ακόμα τα παιδιά μας στο μέλλον.

11. Ultimate Marvel Run


Το 2000 ο πρώην πρόεδρος της Marvel Bill Jemas και ο νυν Joe Quesada, μαζί με τρεις απ' τους πιο ανορθόδοξους συγγραφείς της εποχής μας (Bendis, Millar και Ellis) αποφάσισαν ότι τα κόμικς μέχρι τώρα είναι λίγο χαζοχαρούμενα, λίγο παιδικά, λίγο... πως να το πω... φλώρικα. Οπότε δημιούργησαν ένα άλλο σύμπαν, όπου οι χαρακτήρες είναι πιο ρεαλιστικοί και πιο μοντέρνοι, ο Spidey 15χρονος αλλά στην εποχή μας, όχι 15χρονος του '60, ο θείος Ben χίπυς, ο Nick Fury μαύρος, ο Thor ακτιβιστής της Greenpeace, ο Κολοσσός gay και ο Wolverine στυγνός δολοφόνος. Τα comics του επόμενου αιώνα ξεκίνησαν επίσημα με το Ultimate run και από τότε όλοι ακολούθησαν την μόδα και έβαλαν στην άκρη το νερωμένο κρασί τους και άρπαξαν την βότκα.

10. The Boys


Φανταστείτε ότι οι υπερήρωες των κόμικς υπάρχουν στην πραγματικότητα. Ο Superman, ο Batman, οι X-Men κτλ. Πόσο διεφθαρμένοι θα μπορούσαν να είναι αν ζούσαν έξω απ' τις σελίδες των κόμικς; Σκεφτείτε τώρα ότι ο Tarantino με τον Guy Richie και την CIA μάζεψε μία ομάδα 5 ατόμων σε στυλ Inglourious Basterds ή Reservoir Dogs με σκοπό να κρατάνε τα λουριά στην υπερηρωική κοινότητα. Αυτοί είναι οι τύποι που φοβάται ο Superman όταν πάει να σνιφάρει κόκα ή ο Batman όταν πάει να βιάσει τον Robin. Αυτό είναι το The Boys του Garth Ennis και του Darick Robertson.

9. The Walking Dead


Όταν ο - σχετικά άγνωστος μέχρι τότε - Robert Kirkman πρότεινε την σειρά του The Walking Dead το 2003 στην Image τους είπε ότι πρόκειται για μία ιστορία επιβίωσης που έχει να κάνει με ζόμπι που τα έστειλαν εξωγήινοι για να καταλάβουν τον πλανήτη και άλλα τέτοια ωραία. Φυσικά, τους κορόιδευε ως άλλος Λιακόπουλος για να πουλήσει το βιβλίο του. Το κόμικ αυτό έχει να κάνει με ζόμπι και αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν. Αυτό μόνο. Αν δεν το θεωρείτε αρκετό, διαβάστε τα πρώτα τεύχη κι αν δεν κολλήσετε θα κάτσω να με χαστουκίσετε. Το άκρως εθιστικό Walking Dead κρατάει ακόμα εδώ και 6 χρόνια και δεν έχει χάσει ούτε στιγμή το ενδιαφέρον του, συν του ότι δημιούργησε μία μόδα στην βιομηχανία των κόμικς να βγάζουν όλοι τέτοια κόμικς επιβίωσης (Marvel Zombies, The Crossed, κτλ.) Υπ' όψιν: Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μου αρέσουν οι ταινίες με ζόμπι, για να καταλάβετε για τι αριστούγημα μιλάμε.

8. Alias/The Pulse


Προσωπικό αγαπημένο, καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά, η ιστορία της πρώην-υπερήρωα, πρώην-ιδιωτικής ντετέκτιβ, νυν-μητέρας και συζύγου Jessica Jones απ' τον Brian Michael Bendis και τον Michael Gaydos στη σειρά Alias και την συνέχεια της The Pulse με έκανε να μην μπορέσω να το αφήσω απ' τα χέρια μου ούτε για να πάω τουαλέτα μέχρι να φτάσω στο τελευταίο τεύχος.

7. Runaways (Vaughan and Whedon Run)



"Όλοι οι έφηβοι κάποια στιγμή στην ζωή τους πιστεύουν ότι οι γονείς τους είναι διαβολικά κακοί. Για την 13χρονη Molly και την παρέα της όμως, αυτό ήταν αλήθεια." Αυτή είναι η εισαγωγή του Runaways απ' τον Brian K. Vaughan. Έξι έφηβοι των οποίων οι γονείς μαζεύονται μια φορά τον χρόνο για ρεβεγιόν και τους αφήνουν σ' ένα δωμάτιο να παίξουν, αποφασίζουν να ανακαλύψουν τι ακριβώς κάνουν οι γονείς τους κεκλεισμένων των θυρών. Τότε ανακαλύπτουν ότι οι γονείς τους είναι μέλη μίας εγκληματικής αίρεσης που θυσιάζει κοριτσάκια και κυβερνά τον υπόκοσμο του Los Angeles. Και αποφασίζουν να τρέξουν μακριά για να ξεφύγουν. Μεταξύ άλλων ανακαλύπτουν πως θα επιβιώσουν μόνοι τους, πως θα σταματήσουν τους γονείς τους που τους καταδιώκουν, πως θα χειριστούν τις ειδικές δυνάμεις που δεν ήξεραν μέχρι τότε ότι είχαν, αλλά και πάνω απ' όλα ανακαλύπτουν την φιλία, τον έρωτα, την προδοσία και ο ένας τον άλλον.

6. Civil War


Το 2006 ο Mark Millar (με τις πανέμορφες εικόνες του Steve McNiven) έφερε τα πάνω-κάτω στο σύμπαν της Marvel. Οι ήρωες που διαβάζουμε από παιδιά χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα κι άρχισαν να δέρνουν ο ένας τον άλλον μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτή η μάχη περί ιδεολογικών πεποιθήσεων συγκλόνισε όλον τον κόσμο, ακόμα και εκτός της κοινότητας των αναγνωστών και τέλειωσε με τον θάνατο του Captain America.

5. Ex Machina
 
Το πολιτικό θρίλερ του Brian K. Vaughan και του Tony Harris διηγείται την ιστορία του πρώτου - και μοναδικού - Αμερικάνου υπερήρωα, που μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποφασίζει να βάλει υποψηφιότητα για δήμαρχος της Νέας Υόρκης, και εκλέγεται. Η καταπληκτική σειρά του Vaughan  που τελειώνει σε λίγους μήνες με το 50στό τεύχος έχει μαζέψει βραβεία και διθυραμβικές κριτικές από παντού. Πολύ πιθανό να την δείτε σε κινηματογραφική μορφή πολύ σύντομα.

4. Punisher Max (Ennis Run)


Σε μία επίσκεψη μου σε γνωστό κομιξάδικο πριν από χρόνια, ο ιδιοκτήτης μου πρότεινε αυτόν τον τίτλο, λέγοντας μου το εξής: "O Ennis μας έδωσε τον Punisher που πάντα θέλαμε να διαβάσουμε." Και είχε απόλυτο δίκιο. Μακριά από υπερδυνάμεις, ο Frank Castle του Ennis ασχολείται με μαφιόζους, δολοφόνους, βιαστές, παιδεραστές, τρομοκράτες και εμπόρους ναρκωτικών. Υπέροχη βία και μαύρο χιούμορ το οποίο μάταια προσπάθησαν να αντιγράψουν και στις δύο πρόσφατες ταινίες με θέμα τον Τιμωρό, οι οποίες ήταν εμπνευσμένες απ' την συγκεκριμένη σειρά.

3. The Authority (Ellis and Millar Run)
 
Πιο πάνω έγραψα ότι το Ultimate run της Marvel γέννησε τα κόμικς του επόμενου αιώνα... επίσημα. Ανεπίσημα, ήταν το Authority πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι Marvelites, κι αν δεν υπήρχε, τα σημερινά comics θα είχαν πολύ διαφορετική μορφή. Η δημιουργία των Ellis και Hitch (η οποία συνεχίστηκε επάξια για λίγο από Millar και Quitely και αργότερα από άλλους συγγραφείς όπως ο Morrison και ο "δικός μας" Christos N. Gage) μας έφερε μία υπερηρωική ομάδα με το πνεύμα του 21ου αιώνα, μία μηχανικό-σχεδόν cyborg, τον απόλυτο Σαμάνο της Γης "Δόκτορ" ο οποίος είναι και τζάνκι, έναν άνθρωπο που επικοινωνεί με τις πόλεις, ένα υβρίδιο ανθρώπου-πουλιού και το πρώτο mainstream gay ζευγάρι των κόμικς Midnighter (βλέπε Batman στο πιο αδίστακτο) και Apollo (βλέπε Superman στο πιο... gay.) Όλοι υποστηρίζουν πως το μεγαλύτερο έργο του Warren Ellis ήταν το Planetary, η αλήθεια είναι όμως πως το πιο ριζοσπαστικό και διαχρονικό είναι το Authority.


2. Astonishing X-Men (Whedon Run)


Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε το Astonishing X-Men του Joss Whedon και του John Cassaday. Το να πω για άλλη μία φορά ότι είναι οι X-Men που πάντα θέλαμε να διαβάσουμε και ότι όσοι το διάβασαν το έχουν λατρέψει είναι απλά λίγο. Διαβάστε το και θα δείτε. Ή μπορείτε και να το "δείτε," αφού τώρα βγαίνει και σε animated έκδοση.

1. Y: The Last Man


Όλοι οι άντρες σε κάποια στιγμή της ζωής τους αναρωτηθήκαμε τι θα γινόταν αν πέθαινε όλος ο αντρικός πληθυσμός και μέναμε μόνοι στον κόσμο με δισεκατομμύρια γυναίκες. To Y: The Last Man σου απαντάει σ' αυτήν ακριβώς την απορία, και όχι, κάθε άλλο παρά τσόντα είναι. Μία ξαφνική επιδημία σκοτώνει όλα τα αρσενικά της Γης, από κουνούπια μέχρι ελέφαντες, όλους εκτός απ' τον γκαφατζή, wannabe-ταχυδακτυλουργό Yorick και την αρσενική μαϊμού του, τον καπουτσίνο Ampersand, που πρέπει να επιβιώσουν όταν τον κυνηγάνε από λεσβίες αναρχικές αμαζόνες μέχρι ισραηλίτισσες φανταρίνες μέχρι γιαπωνέζες νίντζα . Το αριστούργημα 60 τευχών του Brian K. Vaughan και της Pia Guerra σύντομα θα γίνει και τριλογία ταινιών από την New Line Cinema, στην οποία ήθελε να πρωταγωνιστήσει ο Shia LaBeouf που δηλώνει μεγάλος φαν, αλλά μετά το Transformers - δυστυχώς ή ευτυχώς - δεν είναι πλέον σίγουρο.

Πέφτουλας νο.1

(Το ποστ έχει τον αριθμό 1 γιατί σκέφτομαι να κάνω γενικά πιο γελοία/γλοιώδης ατάκα της μέρας, γι' αυτό στείλτε μου μετά και τις δικές σας εμπειρίες!)

Η φίλη μου η Μαριλένα δουλεύει στα Hondos περιστασιακά. Είναι αυτή εδώ:


Όμορφη κοπελούδα, (χάλια ντύσιμο), την αγαπάμε, κτλ. κτλ.

Την πλησιάζει ένας σήμερα λοιπόν, απ' τους άντρες (?!) που δουλεύουν εκεί και της λέει:
Αυτός: Άλλαξες εταιρεία;
Αυτή: (Παύση απορίας) Εμ... όχι, πρώτη φορά έρχομαι εδώ.
Αυτός: Μα δεν ήσουν στον Γκωτιέ;
Αυτή: Ε;
Αυτός: Κοίτα εκεί.
...και της δείχνει αυτήν την αφίσσα:



 Πως σας φάνηκε;!

Υ.Γ. προς άντρες αναγνώστες: Δεν έχει πλάκα όταν είσαι σε μαγαζί τύπου Hondos, και πετυχαίνεις κάποιον άλλον άντρα εκεί και λες "Καλά, άντρας εδώ, στάνταρ είναι γκέι" και μετά συνειδητοποιείς ότι μπορεί κι αυτός να σκέφτεται το ίδιο για σένα;

Monday, October 26, 2009

Το παράδοξο της γυναίκας



(Το παρακάτω ποστ μπορεί να φανεί σε κάποιους - κυρίως κάποιες - μισογυνιστικό. Δεν είναι... ακριβώς. Απλά καταγράφω κάτι που ισχύει και το έχω παρατηρήσει όχι μόνο με τις κοπέλες μου αλλά και με τις φίλες μου, όταν έχει να κάνει με τις σχέσεις τους. Στην πραγματικότητα αγαπάω το γυναικείο φύλο με όλα τα ελαττώματα του. Απόδειξη εκτός από τις άπειρες σχέσεις που έχω κάνει είναι οι πάρα πολλές κοπέλες που θεωρώ φίλες μου και τις λατρεύω, όπως κι αυτές το ίδιο. Εξάλλου οι περισσότερες κοπέλες που εκτιμώ θα συμφωνήσουν και θα γελάσουν με τα παρακάτω.)

Αφορμή αυτού του ποστ είναι μία ιστορία. Εδώ και καιρό ακούω από μία κοπέλα για μια φίλη της. Ας την πούμε "Αφροξυλάνθη" γιατί αν την λέγαμε Μαρία θα ήταν πολύ κοινό. Η Αφροξυλάνθη λοιπόν εδώ και δύο χρόνια τα έχει με ένα παιδί, ας τον πούμε "Κωλοχαρακτήρα." Ο Κωλοχαρακτήρας λοιπόν της έχει κάνει την ζωή πατίνι της Αφροξυλάνθης. Της φέρεται άσχημα, την βρίζει, την πληγώνει, την πιέζει, την ζηλεύει υπερβολικά παρόλο που αυτή είναι κυρία και δεν δίνει δικαιώματα και γενικότερα είναι πολύ Κωλοχαρακτήρας. Τελευταία μάλιστα, της λέει συνεχώς να χωρίσουν και μετά το μετανιώνει και τα ξαναβρίσκει μαζί της. Της έχει ψήσει το ψάρι στα χείλη. Άσε που η Αφροξυλάνθη έχει υποψίες ότι μπορεί και να την κερατώνει. Αυτά άκουγα τόσο καιρό και έβριζα τον Κωλοχαρακτήρα κι εγώ με την σειρά μου, ο οποίος ταλαιπωρεί την "αγία" Αφροξυλάνθη.

Αυτό που δεν ήξερα και μόλις έμαθα είναι ότι όταν η Αφροξυλάνθη γνώρισε τον Κωλοχαρακτήρα, τα είχε με ένα παιδί (ας τον πούμε "Μαλακοκαύλη") τον οποίο τον πήρε φαντάρο η μαμά-πατρίδα. Δεν είχε επιλογή η Αφροξυλάνθη αφού ερωτεύτηκε ξαφνικά τον Κωλοχαρακτήρα και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Τον ήξερε καιρό βέβαια, απλά έτυχε και τον είδε με άλλο μάτι όταν ο Μαλακοκαύλης πήγε στρατό. Τελείως τυχαία κι εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα. Για να μην στεναχωρήσει μάλιστα τον Μαλακοκαύλη που ήταν στρατό και περνούσε άσχημα τα είχε και με τους δύο για ένα μικρό διάστημα... πέντε μηνούλες. Αλλά βέβαια δικαιολογείται επειδή απ' τη μία είχε ερωτευτεί αναπάντεχα τον Κωλοχαρακτήρα, απ΄ την άλλη δεν μπορούσε να στεναχωρήσει τον Μαλακοκαύλη, τον οποίο έπιαναν τα κλάματα κάθε φορά που του ανέφερε κάτι η Αφροξυλάνθη για χωρισμό. Εξάλλου ο Κωλοχαρακτήρας είχε κι αυτός παράλληλο δεσμό και με τον Μαλακοκαύλη τσακώνονταν πριν μπει καν αυτός στρατό, οπότε δικαιολογείται, γιατί αφού θυμήθηκε ότι τσακώνονταν μάλλον δεν τα πήγαιναν καλά.

Κάτι άλλο που δεν ήξερα και έμαθα είναι ότι η Αφροξυλάνθη το περσινό καλοκαίρι είχε πάει διακοπές με τις φίλες της σε ένα νησί και ο Κωλοχαρακτήρας θα ερχόταν με τους δικούς του φίλους μία μέρα μετά. Στο καράβι όμως η Αφροξυλάνθη γνώρισε έναν άλλον, ας τον πούμε αυτόν "Πρώτο Τυχόντα" για να έχει και ονοματεπώνυμο. Ο Πρώτος Τυχόντας την φλέρταρε και της ζήτησε το τηλέφωνό της και αυτή του το έδωσε, "δεν ξέρει γιατί" όπως λέει. Το ίδιο βράδυ στο νησί βγήκανε, αλλά η Αφροξυλάνθη δεν έκανε τίποτα μαζί του, γιατί του εξήγησε πως είχε σχέση με τον Κωλοχαρακτήρα. Φυσικά δεν είπε τίποτα του Κωλοχαρακτήρα, ο οποίος τα έμαθε όλα από μία καλοθελήτρια φίλη της Αφροξυλάνθης. (Αυτοί οι καλοθελητές πάντα υπάρχουν.)

Επίσης μία τελευταία λεπτομέρεια που έμαθα ήταν ότι ο Κωλοχαρακτήρας σε λίγο καιρό μπαίνει στρατό.

Αυτό λοιπόν που έχω καταλάβει από τις σχέσεις μου (φιλικές και μη) με γυναίκες είναι το εξής: Πάντα φταίει ο άντρας. Πάντα. Όπως π.χ:

- Όταν μία γυναίκα έχει σχέση και ταυτόχρονα γνωρίσει κάποιον άλλον και τον ερωτευτεί, φταίει ο άντρας. Προφανώς δεν την πρόσεχε και τόσο ή δεν της "έδινε αρκετά." Δικό του φταίξιμο. Δεν κατάφερε να την κρατήσει. Είτε ήταν "στον κόσμο του" και δεν ασχολιόταν τόσο μαζί της είτε δεν της ήταν αρκετός, οπότε κατέληξε στο να κοιτάξει αλλού. Και στις δύο περιπτώσεις φταίει ο άντρας. Τί άλλο να έκανε δηλαδή η γυναίκα; Είναι σκληρό αλλά έτσι πάει.

Αν ένας άντρας γνωρίσει κάποια ενώ έχει σχέση είναι γουρούνι. Ή μαλάκας. Είναι γουρούνι όταν αυτή η άλλη είναι πιο όμορφη/πιο νέα/πιο ενδιαφέρουσα και παράτησε την άλλη την "κακόμοιρη κοπελίτσα." Φέρθηκε πολύ σκληρά το γουρούνι. Είναι μαλάκας όταν η άλλη δεν είναι ανώτερη απ' την σχέση του. Ίσως σ' αυτό να συμφωνήσουμε. Και πάλι όμως φταίει ο άντρας. Σε κάθε περίπτωση.

- Όταν μία γυναίκα, ενώ είναι σε σχέση, φλερτάρει με κάποιον άλλον, είναι άκακο. Δεν σημαίνει κιόλας ότι θα 'κανε κάτι μαζί του, απλά επειδή φλερτάρει. Απέχει πολύ το ένα με το άλλο. Στην τελική ας της έδινε περισσότερη σημασία ο δικός της ή ας της ανέβαζε το ηθικό πιο πολύ έτσι ώστε να μην φλέρταρε... "άκακα."


Όταν ένας άντρας φλερτάρει είναι γουρούνι. Είναι σαν να κεράτωσε ήδη. Γουρούνι. Φταίει.

- Όταν ένα ζευγάρι τσακώνεται, και η κοπέλα δε θέλει να το συζητήσει (τις σπάνιες εκείνες φορές) πρέπει να την αφήσει ο άντρας ήσυχη. Γιατί την πρήζει αφού δεν θέλει να το συζητήσει; Φταίει. Να προσέχει λίγο μην την πρήξει πολύ και βρει άλλον.

Όταν ο άντρας δε θέλει να το συζητήσει είναι αναίσθητος και γάιδαρος. Πρέπει να συζητάμε το πρόβλημα για να βρούμε λύση, πως γίνεται να μην θέλει να συζητήσει; Φταίει. Είναι εγωιστής και θέλει να περνάει το δικό του και δεν ξέρει να λέει συγγνώμη όταν φταίει. Παρόλαυτα οι γυναίκες συνήθως πιο εύκολα ξυρίζουν το μαλλί τους παρά ζητάνε συγγνώμη.

- Όταν μία γυναίκα θέλει λίγο χώρο, λίγο χρόνο μόνη της ή να περάσει λίγο χρόνο με την παρέα της, ο άντρας πρέπει να της τον παραχωρήσει αλλιώς γίνεται εξαιρετικά πιεστικός και "την πνίγει." Και θα καταλήξει να βρει άλλον που να μην την πιέζει.

Όταν ένας άντρας θέλει λίγο χώρο στη σχέση του, ή να βγαίνει πιο πολύ με τους φίλους του, ε είναι γουρούνι. Φταίει και δεν σκέφτεται καθόλου την γυναίκα. Ας μη μιλήσουμε για το τι θα ήταν αν σκεφτόταν να βρει άλλη επειδή νιώθει ότι πιέζεται.

- Μετά από έναν τσακωμό η γυναίκα πληγώνεται/στεναχωριέται/κλαίει. Φροντίζει αυτό να το δείξει στον άντρα, ο οποίος φταίει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η γυναίκα και να του δημιουργήσει τύψεις. Εξάλλου αυτός φταίει, ακόμα κι αν είχε δίκιο κοίτα σε τι κατάσταση την έφερε την κακομοίρα.

Ποτέ καμία γυναίκα που έχω γνωρίσει στην ζωή μου δεν αναρωτήθηκε πως νιώθει ο άντρας μετά από έναν τσακωμό. Ποτέ. Μάλλον δεν νιώθει γενικότερα. Ή μάλλον (σίγουρα δηλαδή) δεν έχει σημασία τι νιώθει αυτός. (Εξάλλου φταίει για το ότι κλαίει η γυναίκα)

- Όταν μία γυναίκα χωρίσει και πει "φταίω εγώ, ότι και να πει ο πρώην μου έχει δίκιο" δεν το εννοεί πραγματικά. Θα το πει αλλά αν ρωτήσεις οποιαδήποτε φίλη της θα σου αραδιάσει ένα σωρό δικαιολογίες για τον χωρισμό της οποίες είχε προφασιστεί αυτή που χώρισε. (μην ξαναγράφουμε, τα γνωστά: "δε μου δινε αρκετή σημασία"/"μου δινε υπερβολική σημασία"/"ήταν ανώριμος"/"με πίεζε πολύ" κτλ.)

Όταν ένας άντρας χωρίσει και πει "εγώ έφταιγα, έκανα μαλακία κι ότι κι αν πει η πρώην μου έχει δίκιο" σκύβει το κεφάλι και ντρέπεται. Ισχύει και το έχω δει. Κι αν ρωτήσεις τους φίλους του θα σου πούνε "ναι όντως έκανε μαλακία ο μαλάκας στο κοριτσάκι."

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για πολύ ακόμα. Αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ πάνω-κάτω.

Saturday, October 17, 2009

Suit up!


Πρωί-πρωί 7 η ώρα, άυπνος ξενύχτης, πήγα στην Καλογρέζα (στου διαόλου) για τις ανάγκες ενός γυρίσματος μιας ταινίας του φίλου Νίκου Σαμαρά. Πήγα με το scooter και, επειδή μου το είχε ζητήσει ο Νίκος για το γύρισμα, φορούσα κουστούμι. Περιττό να σας πω ότι με το scooter και το κουστούμι έμοιαζα σωστός γιάπης. Συγκεκριμένα σταματάω σ' ένα φανάρι και σταματάει δίπλα μου ένας τύπος με τζην κτλ. και την πιο όμορφη-παύλα-badass Harley που έχω δει στη ζωή μου. Τον κοίταζα και τον ζήλευα. Θα μπορούσα να φοράω εγώ αυτή τη στιγμή τζηνάκι και να 'μαι πάνω στην chopper μου. Αλλά 'νταξ, δεν κάνει κακό που και που να μεταμορφώνεσαι, ειδικά αν θες να θεωρείς τον εαυτό σου ηθοποιό. Άσε που το λινό κουστούμι μου, πιστέψτε με, είναι πολύ πολύ άνετο, πιθανότατα πιο άνετο απ' τα συνήθη ρούχα μου.

Με το κουστούμι και το κράνος (δηλαδή δεν φαίνονταν και τα σκουλαρίκια) διαπίστωσα πόσο πρόθυμοι ήταν οι περαστικοί να με βοηθήσουν να βρω τον δρόμο μου και πόσο εκτιμούσαν την ευγένεια μου. Παρόλαυτα την ίδια ευγένεια έχω και όταν φοράω σκελετούς στην μπλούζα και έξι κρίκους στ' αυτιά ("σετ χαλκάδων" όπως το είχε πει ο διοικητής μου στην Λήμνο), αλλά τα βλέμματα σίγουρα δεν είναι ίδια.

Τέλος πάντων, το γύρισμα ήταν σύντομο και διασκεδαστικό και μετά από μιάμιση ώρα γύριζα σπίτι όταν αποφάσισα να περάσω από το σπίτι της Κατερίνας να την ξυπνήσω που μένει Άνω Πατήσια και είναι στον δρόμο μου. Η Κατερίνα ξύπνησε απ' το κουδούνι, άνοιξε την πόρτα και αντίκρυσε εμένα με κουστούμι: "Ζαμπονοτυρόπιτα;" Της προσφέρω μια σακούλα απ' το Everest ενώ αυτή τσιμπιόταν να καταλάβει αν κοιμάται και ταυτόχρονα είχε λυθεί στα γέλια.

Sunday, October 11, 2009

Tough Love



Κάποιες φορές πρέπει να πληγώσεις κάποιο άτομο για να το βοηθήσεις. Για το καλό του. Το 'χω κάνει. Για παράδειγμα έχω μείνει μακριά από κοπέλες στις οποίες έκανα κακό χωρίς να το θέλω. Και μου ήταν πολύ δύσκολο να το κάνω.

Χτες πλήγωσα ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Την προσέβαλλα. Άσχημα και επιτηδευμένα. Για να καταλάβει που έχει λάθος. Ένιωσε άσχημα και νευρίασε μαζί μου. Το ίδιο και εγώ. Και μαζί μου και μαζί της. Μπορώ να γίνω πολύ κακός όταν θέλω, γι' αυτό πάντα οι εχθροί μου ήθελαν να με έχουν από κοντά και να με καλοπιάνουν, και άτομα με τα οποία είχα πάντα αντιπαλότητες είναι τα πρώτα που θα έρθουν να με χαιρετήσουν σε κάποιο bar/club.

Διευκρίνηση νο. 1: Δεν προσπαθώ να αλλάξω τον κόσμο. Δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αν κάποιος επιλέγει να είναι ηλίθιος, κλειστόμυαλος ή απλά δε συμφωνεί μαζί μου. Απ' την στιγμή που εκφράζει απλά μια άποψη είναι το αναφαίρετο δικαίωμα του. Όταν το κάνει όμως ένα άτομο το οποίο θεωρώ πολύ κοντινό μου με ενοχλεί αφάνταστα. Και με πληγώνει. Όχι όταν εκφράζει μία άποψη αντίθετη με την δική μου. Όταν εκφράζει μία άποψη που δεν του ταιριάζει, η οποία πηγάζει από ρατσιστικά/ηλίθια/παλαιικά στερεότυπα και ξέρω, δηλαδή είμαι 100% σίγουρος ότι δεν ταιριάζει με την όλη ιδιοσυγκρασία του. Απλά έχει μείνει εκεί ως άποψη κάποιου άλλου, γιατί το ίδιο το άτομο δεν έχει κάτσει να το σκεφτεί ιδιαίτερα. Ξέρω ότι είναι καλύτερο άτομο απ' αυτό που δείχνει αυτό που μόλις ξεστόμισε.

Διευκρίνηση νο. 2: Δεν είναι ποτέ η πρώτη μου λύση τόσο άσχημη. Ειδικά στα άτομα τα οποία νοιάζομαι, αν και πολλές φορές γίνομαι οξύθυμος και αντιδράω άσχημα, προκλητικά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως το είχα ξανασυζητήσει μαζί της, ήρεμα και με επιχειρήματα και απλά επέλεξε να με αγνοήσει. Πολλές φορές.

Τόσες που χτες δεν άντεξα, και την προσέβαλλα με τον ίδιο τρόπο που προσβάλλει αυτή κάποιους άλλους και κατ' επέκταση εμένα προσωπικά με τον τρόπο σκέψης της. Τσακωθήκαμε, νευρίασε, δε μιλούσαμε, ξανατσακωθήκαμε, μιλήσαμε πιο ήρεμα, της είπα ακριβώς τα ίδια πράγματα που της έχω ξαναπεί, κατάλαβε. Φτάσαμε στο αποτέλεσμα που ήθελα. Είπε πολλές φορές: "Δεν χρειάζεται να με προσβάλλεις για να με κάνεις να καταλάβω κάτι. Μπορείς να το συζητήσεις μαζί μου." Να όμως που χρειάζεται. Γιατί όταν το συζήτησα μαζί της δεν είχα αποτέλεσμα. Ενώ τώρα έπρεπε να γίνει αυτό για να με ακούσει πραγματικά και να καταλάβει που ήταν λάθος. Το κατάλαβε και μετά ήταν όλα καλά. Κάποια στιγμή όταν ωριμάσει αυτή η νέα προοπτική μέσα της θα με ευχαριστήσει, γιατί θα δει τα πράγματα όπως είναι και θα καταλάβει ότι οι απόψεις της στο συγκεκριμένο θέμα δεν ταίριαζαν με την ιδιοσυγκρασία και τις πεποιθήσεις της.

24 Hours Comics Day 2009


Πήγα χτες παρέα με την Μαριλού να δώσω το παρόν στο 4ο ετήσιο 24hr Comics Day στο Metropolis Live Stage. Για όσους δεν ξέρουν, το 24h Comics Day είναι ένα event που γίνεται σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο και στην Ελλάδα διοργανώνεται από τον Ανδρέα και τον Ευθύμη των εκδόσεων/καταστημάτων Comicworld. Πολύ απλά, είναι ένας διαγωνισμός όπου λαμβάνουν μέρος διάφοροι σκιτσογράφοι/κομίστες κτλ. με σκοπό να (αυτο-)σχεδιάσουν ένα κόμικ 24 σελίδων μέσα σε 24 ώρες, κάτι που αποδεικνύεται άθλος, μιας και συνήθως οι φίλοι μου κομίστες βγάζουν 1-3 σελίδες τη μέρα, με πολλή δουλειά.

Φέτος έγινε στο Metropolis Live Stage κοντά στην Ομόνοια, ζεστός χώρος και με αρκετή ησυχία για να μπορέσουν να δημιουργήσουν τα παιδιά. Είδα περισσότερα άτομα να συμμετέχουν απ' όσα έχω δει ως τώρα όλες τις χρονιές που έχω πάει, καθώς υπήρχαν και άτομα που δεν χώρεσαν να κάτσουν και να πάρουν μέρος. Με το που έφτασα χάρηκα που είδα πολλά γνωστά πρόσωπα, όπως την φίλη μου την Κατερίνα που κάνει το Πισχαζόν φανζίν, η οποία αν και εγκατέλειψε από νωρίς, τουλάχιστον φέτος πήρε μέρος, κάτι που αποφεύγει τόσα χρόνια. Ελπίζω του χρόνου να κάτσει κιόλας γιατί πιστεύω ότι έχει ταλέντο. 4 χρόνια πριν στο πρώτο 24h ήταν που την γνώρισα.

Η μεγάλη έκπληξη καθώς πήγαινα να χαιρετήσω μια άλλη φίλη, μέσα στην ησυχία που επικρατούσε σε μία τεράστια αίθουσα όπου άτομα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν, ξαφνικά με αρπάζουν δύο χέρια από πίσω. Γυρνάω και βλέπω τον λατρεμένο μου Γιάννη Δαλκίδη, τον οποίο είχα να δω μήνες, πριν φύγει για ένα τρίμηνο Ιαπωνία και μετά λείψει όλο το καλοκαίρι Κομοτηνή. Έτσι όπως με έχει αρπάξει λοιπόν, γυρνάω και τον σπρώχνω προς τα πίσω, όπου δεν είχαμε προσέξει ότι είχε κάτι καρέκλες, πέφτει λοιπόν θεαματικά κάνοντας εννοείται μεγάλο σαματά, πέφτω κι εγώ από πάνω του κι αρχίζουμε τα μπουκέτα. Γύρισαν όλοι να δουν τι συμβαίνει, κατάλαβαν βέβαια ότι ήταν απλός χαβαλές μετά από λίγο και γέλασαν, κάποιοι απ' ότι είδα ψιλο-ενοχλήθηκαν κιόλας. Δεν έχει σημασία όμως, ήταν τόσο θεαματική η σκηνή που και να την είχαμε χορογραφήσει δεν θα είχε βγει τόσο ωραία. Μακάρι να μας κινηματογραφούσε κάποιος εκείνη την στιγμή.

Γενικότερα χάρηκα που είδα τόσα άτομα με ταλέντο και μεράκι και θέληση να συμμετάσχουν, κάθε χρόνο και καλύτερα στον ελληνικό χώρο τον κόμικς. Την ελληνική προσπάθεια προσέχουν εξάλλου και οι μεγαλο-βιομηχανίες των κόμικς στο εξωτερικό, που έχουν αρχίσει να επιστρατεύουν (και να βραβεύουν ενίοτε) ελληνικά ταλέντα, όπως ο Βασίλης Λώλος, ο Νίκος Κούτσης, ο Ηλίας Κυριαζής και ο Γιώργος Καμπάδαης. Είμαι σίγουρος ότι μέχρι του χρόνου θα έχω να προσθέσω διπλάσια ονόματα στην λίστα.

Κeep up the good work guys, we're always behind you.

Thursday, October 08, 2009

Το μωρό μου

Έχω μία εξομολόγηση να κάνω. Τον τελευταίο καιρό είμαι ερωτευμένος. Εννοώ και με κάποια εκτός της κοπέλας μου. Ο νέος μου έρωτας μου έχει πάρει τα μυαλά και δεν μπορώ να μην την σκέφτομαι. Την έβλεπα στον ύπνο μου και τώρα επιτέλους, μετά από τόσο καιρό, έγινε δικιά μου. Αυτή είναι η νέα Amatycycle...

Sunday, October 04, 2009

Just because they serve you...


Χτες ήμασταν σ' ένα bar στου Ψυρρή με τα παιδιά. Ο ψιλο-χοντρο-κουνιστός σερβιτόρος μας κέρασε σφηνάκια home-made του μαγαζιού, κάτι σε στυλ Frangelico, με μέλι στον πάτο του σφηνο-ποτηριού και ένα στικάκι κανέλα, το οποίο, σύμφωνα με τον υπερβολικά χαρωπό σερβιτόρο, το κουνάς καλά-καλά μες στο μέλι και μετά το γλείφεις μέχρι να τελειώσει. Όταν τον ρώτησα μετά πως το λέτε αυτό το σφηνάκι εδώ μου απάντησε "Τσιμπούκι φυσικά!" Του δίνω δίκιο, έπρεπε να το 'χα καταλάβει.

3 η ώρα και κάτι, όταν έφυγα απ' τα παιδιά, ψιλο-πεινούσα και είπα να περάσω απ' τα McDonald's στο Σύνταγμα να πάρω κάτι να φάω.
Ταμίας: Έχετε παραγγείλει;
Εγώ: Θέλω δύο chicken burger και μία πατάτες deluxe.
Ταμίας: Θα κάτσετε εδώ;
Εγώ: Όχι.
Ταμίας: Τί όχι;

Μετά από λίγη ώρα, μου τα φέρνει και του λέω...
Εγώ: Sour Cream μου βάλατε στις πατάτες;
Ταμίας: Όχι.
(παύση)
(τον κοιτάω αμίλητος)
(μου βάζει)

Saturday, September 26, 2009

Sample Conversation

Πάρτε ένα δείγμα από σημερινή πραγματική ομαδική κουβέντα μεταξύ εμένα, Ελένης, Μαριλούς, Μαρισέλ και Κατερίνας στο msn...
*εξαφανίζεται*


* Ln-e has been added to the conversation.
*
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*to elenaki den mporei
*alla thn efera gia na agaph8eite
marilena ths sxiwphs [tainia]:    
*:(
*:D
Ln-e:    
*tsatalia ta neura mou
| Marisel |:    
**gives love tu eleni*.....whos eleni? XD
marilena ths sxiwphs [tainia]:    
*yasu elenaki xD
*ti egine?
*filh
Ln-e:    
**gives love back*
*PERIODOS EGINE
marilena ths sxiwphs [tainia]:    
*KXIE?
Ln-e:    
*gamwstayridia kai tetxoia-_-
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*nai den
*ase
*periodos elenhs = mikrh xirosima
| Marisel |:    
*damn =/
marilena ths sxiwphs [tainia]:    
*aman oles sas
*mono egw eimai anais8hth?
| Marisel |:    
*nai lol
Ln-e:    
*twra prepei na peite kai oi 2 poso asxhmes einai oi dikes periodoi gia na niwsw kalytera:P
*taso ki esy
| Marisel |:    
*AAHAHAHHAHAHAHAH
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*emena re einai h pio gama ta
| Marisel |:    
*o dikos mou einai normal, kserw gw, kapoies fores ponaei poly kapoies ales oxi xD
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*anevazw pyreto
marilena ths sxiwphs [tainia]:    
*haahah
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*vgazw spyria k flyktaines
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k muscli
Ln-e:    
*taso s agapw(L)
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k sta daxtyla twn podiwn mou
*otan exw periodo
*fytrwnoun manitaria
*me stroumfakia apo katw
Ln-e:    
*parais8hsiogona tote
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*pou xoreyoun k mou spane ta neyra
| Marisel |:    
*TTT AHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAHAHAAH
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*gti xoreyoun skyladika
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k ebm
*pane mazi ayta
| Marisel |:    
*ahahhahah k nisiotikaa xD
Ln-e:    
*ta koloky8akia xtypane palamakia
*
* K@t3riNa has been added to the conversation.
*
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*pes ki esy katerina
*gia ta stroumfakia
K@t3riNa:    
*a kala!
*megalh anakalupsh!!!
Ln-e:    
*oxi pes ki esy katerina gia thn periodo
| Marisel |:    
*giape
K@t3riNa:    
*e ti napw
*exw kai gia ta duo
Ln-e:    
*POSO POLY PONAEI
*KAI TI APAISIA EINAI
*mh pei ki ayth oti einai normal
*8a paw na plakwsw to skylo sto 3ylo
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*oxi to skylo
*plakwse to jylo
*sto jylo
K@t3riNa:    
*emena den me ponaei re file!
hahah
Ln-e:    
*ax 8anatos
| Marisel |:    
*ahahhahahha ntoiiingg
Ln-e:    
*PAEI O SKYLOS
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k re file ayth einai h mlkia
*panw sto gkazon
*ki egw me to kainourio mou to prasino to papigion
K@t3riNa:    
*valte me ligo sto 8ema!....
| Marisel |:    
*e milame gia periodos k stroumfakia pou xorevoun ebm
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*ntaks elenh
| Marisel |:    
*katse, poia Katerina eisai? XD
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*sou eipa to allo?
Ln-e:    
*pxoio
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*sou eipa h myth mou ti kanei?
Ln-e:    
*ti ti
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*fouskwnei
K@t3riNa:    
*h dikia mou na deis!
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*toso
Ln-e:    
*KI EMENA
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*san to kefali
| Marisel |:    
*giape
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k meta vgazei daxtyla
*k me xairetaei olh thn wra
*k epeidh neyriazw mou kanei kwlodaxtyla
K@t3riNa:    
*ahahah taso agapi mou!!!!
*olo mlkies!:P
Ln-e:    
*xaxaxaxa
*ki emena:P
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k synh8ws tetoies meres
Ln-e:    
*exm xm
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*skaei enas krokodeilos me roloi
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*alla egw de masaw epeidh exw neyra
K@t3riNa:    
*nai nai!!!
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k arxizw tsampouka
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k koitaei to roloi k leei 'wp prepei na fygw'
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*k kanei thn kota
*toumpeki
Ln-e:    
*xaxaxaxxa
Amatyultar (Blessed in Bliss):    
*alla einai ejypno kolpo ayto me to roloi
*ka8e fora pianei

Saturday, July 04, 2009

Silly little poem and apologies...

Το ποιηματάκι αυτό μου βγήκε ψιλο-αυθόρμητα αντί για καλημέρα προς την Ελένη:

i have a cat
with eyelash bat
she's oh so sweet
with pinkish feet
i have a cat
unlike many
her wiles unique
her name ln-e


Ξέρω ότι έχω παραμελήσει λίγο το blog και θέλω να ζητήσω συγγνώμη γι' αυτό, γιατί βλέπω τα views παραμένουν σε υψηλό επίπεδο και πολλοί μου παραπονιούνται μέσω msn, αλλά φταίει το twitter! Έκανα account και μου καλύπτει τις mini-blogging ανάγκες μου, γι' αυτό ξεχνάω αυτό. Σύντομα όμως θα γράψω καινούριο post με πράγματα που με ενοχλούν, γιατί η ηλίθια γκρίνια μου είχε μεγάλη επιτυχία την τελευταία φορά.

Φιλιά σε όλους!