Magic Moments

Τελικά το πολύ ρακόμελο κάνει κακό... 'Η όχι;

Πως γίνεται να πέρασα τόσο ωραία κάνοντας κάποια λάθη; Πως γίνεται πράγματα που θα 'πρεπε να τα νιώθω περίεργα να φαίνονται τελείως φυσικά και άκρως ερωτικά; Χορός, μουσική, αλκοόλ, γέλιο, ερωτισμός στην ατμόσφαιρα...

Πάντα έλεγα ότι όταν αναλύεις πολύ κάτι ωραίο το χαλάς. Οπότε απλά θα πω ότι πέρασα πολύ όμορφα και θα προχωρήσω ακάθεκτος...
Memory remains...
Magic in the air...

Too good for this world...

Σήμερα έτσι όπως καθόμουν ξαφνικά θυμήθηκα την Meg, χωρίς λόγο.

Insert backstory here:
Πριν κάτι χρόνια είχα κανονίσει να πάω στο πρώτο 24-Hour Comics Day Hellas μαζί με μία γνωστή, η οποία μου 'χε πει θα φερνε μαζί της κάτι φίλες της. Ανάμεσα σ' αυτές τις φίλες της ήταν και η Meg. H Meg εκ πρώτης όψεως ήταν μία ψηλή ξανθιά κοπέλα με ξενικά χαρακτηριστικά, πολύ όμορφη, αλλά με φυσική ομορφιά αφού πολύ σπάνια βαφόταν. Όταν την γνώρισα λίγο καλύτερα ανακάλυψα ότι εκτός από πολύ όμορφη ήταν και πολύ έξυπνη κοπέλα, φιλική, αστεία, εύστροφη και με πολλά ενδιαφέροντα. Καταγόταν απ' το εξωτερικό, απ' την Πολωνία αν δεν κάνω λάθος, ασχολιόταν με το σχέδιο και σπούδαζε αρχιτεκτονική. Επίσης κάποιος μου είπε ότι της είχαν κάνει πρόταση να πάει για playmate αλλά αρνήθηκε γιατί δεν ήταν πρόθυμη να κάνει κάποια άλλα πράγματα. Με λίγα λόγια ήταν απ' τις κοπέλες που λάτρευες απ' την πρώτη στιγμή.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της Meg κατά την δική μου άποψη ήταν η δίψα που είχε για ζωή. Βγήκαμε αρκετές φορές μετά απ' αυτό (με παρέα, για να μην παρεξηγούμαι) και ήταν πολύ ευχάριστο άτομο, πάντα κάναμε πλάκα και πάντα περνούσαμε καλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις περίεργες συζητήσεις μας στο msn και τον τρόπο που μου "την έλεγε" για πλάκα αποστομώνοντας με, κάτι που δεν γίνεται συχνά. Επίσης θυμάμαι ξέφρενες βραδιές που χορεύαμε στο Underworld ως το πρωί χωρίς σταματημό. Μετά από καιρό χαθήκαμε, έτσι όπως τυχαίνει κάποιες φορές να χάνεσαι με τους ανθρώπους, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Μετά από πολύ καιρό μια μέρα που βρισκόμουν στην Πάτρα με πήρε τηλέφωνο ο Βαγγέλης και μου είπε κάτι που με χτύπησε σαν πέτρα στο στήθος κι ακόμα έτσι νιώθω όταν το θυμάμαι: "Πέθανε η Meg." Φυσικά δεν το πίστεψα στην αρχή. Αποκλείεται όμως να μου έκανε τόσο κακόγουστο αστείο. Δυστυχώς δεν ήταν αστείο. Απ' ότι έμαθα μετά η Meg υπέφερε χρόνια από λευχαιμία ή κάτι παρόμοιο και τελικά υπέκυψε. Κάποιος μου είπε ότι είχε γεννηθεί πολύ κοντά στο Chernobyl. Η φίλη της που μας είχε γνωρίσει μου είπε πως κάτι της είχε πει ότι πολλές φορές έχει ανυπόφορους πονοκεφάλους αλλά γενικά δεν της άρεσε να μιλάει γι' αυτό. Αν τη γνώριζε κάποιος δε θα καταλάβαινε με τίποτα ότι ήταν άρρωστη. Εμένα πάντως ούτε μου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό.

Έμαθα κιόλας ότι η Στεφανίδου της έχει αφιερώσει από τότε 2 ή 3 εκπομπές. Η μάνα μου τις έχει δει και μου 'χει πει για τη μάνα της Meg πόσο συντετριμμένη είναι μετά τον θάνατο της. Ευτυχώς δεν τις είδα εγώ, γιατί δε θα άντεχα. Δύο πράγματα με κάνουν σίγουρα να κλαίω, η απώλεια μετά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου και η αδικία. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Στην κηδεία δεν πήγα γιατί το έμαθα αφού έγινε, κι έτσι κι αλλιώς ήμουν Πάτρα. Αυτό που μετανιώνω μόνο είναι ότι δεν πρόλαβα να την γνωρίσω περισσότερο.

Δεν στεναχωριέμαι για την Meg. Πιστεύω ότι έζησε κάθε στιγμή. Υπάρχει μία εβραϊκή παροιμία που λέει: "Όταν πενθείς, μην στεναχωριέσαι επειδή κάποιος δεν υπάρχει, αλλα ζήσε με ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι υπήρξε."

Οπότε θα της αφιερώσω κάτι χαρούμενο, το μόνο που της ταιριάζει...
Iggy Pop - Lust For Life

Strange feelings of normalcy...

Σήμερα ξύπνησα το πρωί στο κρεβάτι μου, ότι ώρα ήθελα.
Ο λαιμός μου ξερός και κλασσικά είχα ξεχάσει να φορέσω κάτι από πάνω το βράδυ και είχα κρυώσει.
Το laptop μου δίπλα κατέβαζε αποβραδίς, σηκώθηκα και μ' έπιασε φτέρνισμα.
Καθημερινοί πρωινοί μικροτσακωμοί με γονείς για ανούσια θέματα.
Μία κοπέλα στη σκέψη μου.


Πολύ γλυκιά καθημερινότητα που έχω μήνες να βιώσω και πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο μου λείπει.
Έχω την περίεργη αίσθηση ότι θα το πληρώσω ακριβά που ξαναγεύτηκα λίγη απ' τη ζωή μου...

After the smoke has cleared...

Πρώτα απ' όλα να πω ότι οι Linkin Park γάμησαν μάνες. Τέλος. Ευτυχώς που κατάφερα τελικά να τους δω. Θα ήθελα βέβαια να δω και Stereo Mc's με UNKLE το Σάββατο, όπως και Orishas τον άλλο μήνα, αλλά 'νταξ', δεν μπορούμε να τα 'χουμε όλα... Τώρα που είδα και LP το μόνο που μου μένει είναι Disturbed, RatM και SoaD (αυτά τα λίγα).

Η συναυλία όμως δεν ήταν ο λόγος αυτού του post. Απλά ήθελα να πω ότι ο μήνας που πέρασε ήταν πολύ δύσκολος για μένα, όχι κυρίως γι' αυτά που περνούσα στην βασική εκπαίδευση (που στην τελική δεν ήταν και τίποτα), αλλά γιατί ήμουν αποκομμένος απ' τους δικούς μου. Όποιος με ξέρει ξέρει ότι είμαι πολύ κοινωνικό άτομο με πολλούς φίλους και παρέες και γενικά είμαι ευλογημένος με πολλά άτομα που με αγαπάνε κι εγώ με τη σειρά μου τους λατρεύω. Αυτό ήταν που δεν άντεχα
.
Αφού πέρασε λοιπόν αυτός ο πρώτος μήνας και τώρα είμαι καλύτερα βλέπω ότι δεν είχα λόγο να στεναχωριέμαι γιατί απλούστατα όλοι ήταν εκεί μαζί μου. Καθημερινά είχα κλήσεις, sms, emails, comments εδώ και γενικότερα κατά κάποιον τρόπο οι φίλοι μου 'δε με άφησαν σε ησυχία'. Το κινητό μου ήρθε 250 ευρώ κι αυτό ήταν κυρίως από κλήσεις και sms στα οποία απαντούσα. Χαλάλι όμως.

Γι' αυτό ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που έδειξαν πραγματικά ότι με σκέφτονται και κυρίως ότι με θυμήθηκαν στα δύσκολα. Κατάλαβα πολλά απ' όλο αυτό. Όπως κι από άλλους που κάναμε παρέα κι έχω να τους δω από πριν μπω. Αλλά δεν πειράζει δεν κρατάω κακία.

Σας αγαπάω πολύ όλους και θα προσπαθήσω να ανταποδώσω όλο αυτό κάποια στιγμή. Δεν αναφέρομαι ονομαστικά γιατί σίγουρα κάποιον θα αδικήσω. Αλλά έτσι κι αλλιώς ξέρουν ποιοι είναι.

Φιλιά πολλά

Έναρξη θητείας

Πρώτες δύο βδομάδες στον στρατό λοιπόν. Αρχικά είχα πολλά να πω και να γράψω, τώρα όμως έχω υποκύψει στην κούραση και την ανέλπιστη χαρά της φευγαλέας ελευθερίας των τριών αυτών ημερών αδείας. Για τρεις ημέρες λοιπόν θα γευτώ λίγη ελευθερία και δε θα πω τίποτα, σαν καλό στρατιωτάκι, ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο. Το μόνο που θα κάνω είναι να αφιερώσω στον Ελληνικό Στρατό μερικά τραγουδάκια απ' αυτά που μου κάνουν παρέα στο στρατόπεδο...

Ska-P - Paramilitar
Rage Against The Machine - Calm Like A Bomb
D-12 - Shit On You
Limp Bizkit - Break Stuff

Από πού ήρθαν αυτά τα πιάτα;

Ανέβασα στο YouTube την διαφήμιση όπου πρωταγωνιστεί ο καθηγητής της ξιφασκίας μου Γεννάδιος Πάτσης, μιας και εδώ δεν μπορούμε να τη δούμε, μόνο οι Ισπανοί έχουν αυτή τη χαρά.
Τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο... Πατήστε στη φωτογραφία για να τη δείτε:

21st Birthday

Να με χαίρεστε λοιπόν! Τώρα πια μπορώ να πιω αλκοόλ ακόμα και στις ΗΠΑ :Ρ

Επίσης (πιο σημαντικό) μπορώ επιτέλους να βγάλω δίπλωμα για τη μηχανή

My Wishlist

Λοιπόν, όπως πολλοί ξέρετε, σε 2 βδομάδες περίπου (15 Νοεμβρίου) είναι τα γενέθλια μου, οπότε αποφάσισα να κάνω φέτος μία wishlist, για τους λιγοστούς από σας που θα φιλοτιμηθούν να μου πάρουν δώρο, να πάρουν μια ιδέα. Φυσικά βέβαια, οτιδήποτε άλλο είναι επίσης αποδεκτό και ακόμα και να μη μου κάνετε δώρο, εγώ ξέρω ότι με αγαπάτε, εξάλλου είμαι αξιαγάπητος. Ξεκινάω:


PSP

Το δώρο των ονείρων μου, που κανείς όμως δε θα μου κάνει. Η μόνη περίπτωση να το αποκτούσα θα ήταν να μαζευτούν όλοι μου οι φίλοι και να βάλουν όλοι από λίγα λεφτά να τα μαζέψουν. Anyway, συνεχίζω...

Mp3 Player

Αυτό είναι το αμέσως καλύτερο δώρο και πιο οικονομικό.

Εισιτήριο για τη συναυλία των Tool

Άλλο ένα δώρο που θα μπορούσαν να μου κάνουν πολλοί φίλοι μου μαζί, εισιτήριο για το τρομερό live των Tool στις 16 Δεκεμβρίου, ένα live που σίγουρα θα είναι εμπειρία μιας ζωής. Αν το εισιτήριο είναι και υπογεγραμμένο από τον Maynard όπως το από πάνω, ακόμα καλύτερα.

Βάση για Laptop


Άλλο ένα οικονομικό δώρο το οποίο μου χρειάζεται, μια βάση για το laptop μου, οι οποίες συνήθως έχουν ανεμιστηράκι από κάτω και κάποιες extra usb θύρες. (Προτίμηση χρωμάτος: ασημί για να ταιριάζει με το Fujitsu-Siemens μου)

Bluetooth USB Adapter


Επίσης αρκετά χρήσιμο εξαρτηματάκι που μου λείπει...

Music Albums

Αν παρ' όλ' αυτά θέλει κάποιος να μου πάρει CD...


Disturbed - 10000 Fists


Tool - 10000 Days


System of a Down - Mesmerize/Hypnotize

Memories they haunt me they follow me, till the day I die...

Το Σάββατο βγήκα το βράδυ. Πήγα Underworld και έλιωσα στο χορό με την Meggie, τον Φοίβο και την Ιωσηφίνα. Ήταν κι ο Βαγγέλης και κάτι άλλα παιδιά. Έφυγα πιο νωρίς (κατά τις 4) γιατί έπρεπε να γυρίσω, να κάνω ένα μπάνιο και να αλλάξω. Στις 6 ακριβώς έπρεπε να δώσω το παρόν στο 1ο Γυμνάσιο, γιατί με είχαν καλέσει για εφορευτική επιτροπή στις δημοτικές εκλογές.

Στις 6 παρά ξεκίνησα από το σπίτι. Είναι πολύ ωραία τέτοια ώρα. Φόρεσα τα ακουστικά του κινητού μου και άνοιξα το ραδιόφωνο. Έβαλα Atlantis και άκουσα μία γνώριμη μελωδία. Το τραγούδι ήταν De Facto και θυμήθηκα που το άκουγα πολύ τις εποχές του Γυμνασίου. Θυμήθηκα που το άκουγα με έναν τότε κολλητό μου, τον Αλέξανδρο, που αργότερα θα μας χώριζε μια κοπέλα και ακόμα δε μιλιόμαστε από τότε. Θυμήθηκα που το ακούγαμε στο δωμάτιο μου και πηδούσαμε πάνω στο κρεββάτι μου, παριστάνοντας ότι κάναμε stage-diving (αθώες εποχές). Το επόμενο ακριβώς τραγούδι ήταν - προς μεγάλη μου έκπληξη και χαρά - to "Να τους δω να τρέχουν" από το θρυλικό πρώτο EP των Terror X Crew "Επαναστάτες της υπόγειας σκηνής". Κι αυτό το άκουγα στο γυμνάσιο, τότε που ακόμα έλεγες "μ' αρέσει το hip-hop" και νόμιζαν ότι είναι κάποιο είδος ινδικού φαγητού. Θυμήθηκα έναν άλλο κολλητό μου, τον Σπύρο, με τον οποίο ακόμα βρισκόμαστε πολλές φορές. Τότε κάναμε παρέα κάθε μέρα και όταν είχαμε πρωτοαγοράσει το συγκεκριμένο cd, πετάγαμε στα ξεκάρφωτα ο ένας στον άλλο ένα "Τί είναι αυτό που θες;" και ο άλλος πάντα απαντούσε "Το μόνο που θέλω είναι, ναι, να τους δω να τρέχουν!". Ακόμα και τώρα όποτε ακούω κάποιον να λέει τη φράση "κάντε χώρο" μου 'ρχεται με τη μία στο μυαλό η συνέχεια "για τον μανιακό ριμαδόρο", λόγω αυτού του τραγουδιού.

Δεν ξέρω αν πρέπει να το χαρακτηρίσω ειρωνία το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή βάδιζα προς το παλιό μου γυμνάσιο και το ραδιόφωνο φαινόταν βαλτό να μου θυμίσει πράγματα... Έφτασα στις 6 ακριβώς και δυστυχώς ήμουν απ' τους πρώτους. Οι διάδρομοι του παλιού μου σχολείου ξαφνικά φαίνονταν πιο μικροί, το ίδιο και η παλιά μου τάξη, τα θρανία και οι καρέκλες. Να μη μιλήσω για το σοκ που έπαθα όταν κοίταξα απ' το παράθυρο και διαπίστωσα πόσο μικρό μου φαίνεται τώρα πια το προαύλιο... Ένιωθα πτώμα και ήμουν κι απ' τους πρώτους εκεί, περίμενα να έρθει κάποιος και να με διώξει, δεδομένου του ότι ήμουν αναπληρωματικό μέλος και δεν χρειαζόμουν πραγματικά (τελικά με κράτησαν μέχρι το βράδυ λόγω έλλειψης ατόμων). Αφού έπρεπε να περιμένω έβαλα ξανά το ραδιόφωνο, αυτή τη φορά συντονισμένο σε άλλο σταθμό: "It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log"

Τελικά μάλλον το ραδιόφωνο είναι βαλτό. Δεν εξηγείται αλλιώς...

24 Hour Comics Day