Beautiful Lies...

Believe in me and you will see
Through thickest mist and wretched sea
Through velvet veils and sown-shut eyes
Peel thousand layers of pretty lies

Have faith in me and you will live
Through endless torment, pain unseen
Through short-lived pleasures, long desires
With scarlet tears on guilty eyes

Believe in me and you will see
The truest form of what could be
The self-inflicting agony
What's really there and what could be...


Καμιά φορά μου έρχεται η έμπνευση από το πουθενά, από μία εικόνα ή μία θύμηση ή μπορεί και απ' το καπέλο που φοράω στη φωτό και απλά πατάω τα πλήκτρα και μου βγαίνει κάτι τέτοιο. Τελευταία φορά που έγραψα ένα ποίημα σαν κι αυτό το χάρισα σε μια κοπέλα, η οποία ποτέ δεν πίστεψε ότι ήταν δικό μου. Τεσπα, αυτό το έγραψα πριν από δύο λεπτά κι αν δε με πιστεύει κάποιος ας ψάξει στο google να δούμε αν θα το βρει αλλού.

Το συγκεκριμένο είναι αφιερωμένο στη Χρύσα που της αρέσει τόσο η σκοτεινή ποίηση.

Λένε ότι...

...γνωρίζεις πραγματικά κάποιον όταν ταξιδεύεις μαζί του. Τότε μόνο φαίνεται ο πραγματικός του εαυτός. Έχω να πω λοιπόν ότι...

...η Κατερίνα και η Ελένη είναι τέρμα ΓΑΜΑΤΕΣ.
Τέλος.

Ανυπομονώ να πάμε και πουθενά αλλού έτσι στο άκυρο αυτή τη φορά.
Love you dolls

Αθήνα...

...μία πόλη που περνάνε όλοι φίνα, λέει το κομμάτι. Και δεν έχει καθόλου άδικο.

Βλέπεις η Αθήνα γίνεται εύκολος στόχος απ' όλους, Αθηναίους και μη, οι περισσότεροι (αν όχι σχεδόν όλοι) την βρίζουν, λένε θέλουν να ξεφύγουν, δεν μπορούνε το τόσο τσιμέντο, κτλ. Αυτοί που δε μεγάλωσαν εδώ όλο και κάτι κακό έχουν να πουν γι' αυτήν, συνήθως από κόμπλεξ. Κάποιοι άλλοι απλά δεν αντέχουν τόσο μεγάλη και χαοτική πόλη, αυτό είναι κατανοητό και σεβαστό.

Εγώ όμως είμαι παιδί της Αθήνας. Δεν μπορώ να ζήσω αλλού στην Ελλάδα. Κάποιοι θα πουν "Έχεις ζήσει όμως στο τάδε μέρος για να ξέρεις;" Και η απάντηση είναι ότι ναι, περισσότερο απ' τη μισή μου ενήλικη ζωή την έχω περάσει μακριά απ' την πόλη μου, σε πολλά μέρη στην Ελλάδα. Και είναι γεμάτη υπέροχα μέρη, όπου πέρασα πολύ ωραία και μου λείπουν, δεν θα μπορούσα όμως να μένω αλλού. Μετά από λίγο καιρό αρχίζω να πνίγομαι χωρίς αυτό το 'χάος' που βρίζουν όλοι.

Αθήνα λοιπόν παιδιά μου δεν είναι η Ομόνοια, έτσι όπως νομίζουν όλοι. Αν κι εγώ αγαπάω ακόμα και την Ομόνοια, με όλη της την βρώμα, επιφανειακή και ενδότερη. Το γεγονός ότι ειδικά κάποιο καιρό περνούσα απ' την Ομόνοια τουλάχιστον 2-3 φορές τη μέρα, μ' έχει μάθει πολλά για τη ζωή. Αθήνα όμως επίσης είναι:

- Το Θησείο, για πολύ όμορφες βόλτες, κάθε ώρα της μέρας, για καφέ ή και για ρακόμελα, πιο κάτω απ' την 'πασαρέλα'. Ίριδα, Έρως, Αψέντι...
- Το Γκάζι, παλιότερα 'gay village' της Αθήνας, όπως το αναφέρει και στην Wikipedia, τώρα ο πιο 'in' προορισμός για κάθε καρυδιάς καρύδι. Μερικές φορές νοσταλγούμε τις μέρες πριν τον σταθμό μετρό του Κεραμεικού, που δεν είχε τόσο κόσμο, αλλά κάποιες παλιές αξίες καλά κρατούν, και ακόμα μπορείς να περάσεις υπέροχα εκεί. 45 Μοίρες, Alley Cat, Intrepid Fox... και μην ξεχνάμε την Τεχνόπολη για εκθέσεις και ωραία live στα γρασίδια...
- Το Μοναστηράκι, για ψώνια τη μέρα, για βολτούλα και φαΐ το βράδυ... Θρυλικό κεμπάπ στη Μητροπόλεως...
- Η Πλάκα, λίγο πιο πάνω απ' το Μοναστηράκι, πάλι για βολτούλα το βραδάκι, δίπλα απ' τα αρχαία, ποτάκι στην πλατεία και ρομαντικές τσάρκες στα όμορφα σοκάκια...
- Του Ψυρρή, για τα πάντα! Ρακόμελα Ψύρρα, Αρόδου, ή σε οποιοδήποτε απ' τα άλλα, παγωτό στην Παγωτομανία, κρέπα στον Μαύρο Γάτο, απίστευτα γλυκά στα πολυαγαπημένα Σερμπέτια, gothic βραδιές στο Dada, metal στον Αριστοφάνη, latin στο Cubanitas, αφρικάνικους ρυθμούς στο Θηρίο κι ό,τι άλλο τραβήξει η όρεξη σου. Πάρτυ ως το πρωί...
- Μικρολίμανο, για αραχτό καφεδάκι το πρωί, ραντεβουδάκι για ποτό το βράδυ. Wild Thing, Nai Free Choice...
- Πανόρμου, για εναλλακτική διασκέδαση και πάλι άφθονο χορό. Marabu, Ποτοπωλείο, αλλά ξέρουμε ότι πάντα θα καταλήγουμε Obi για reggae και rock 'n' roll fun...
- Εξάρχεια, το παρεξηγημένο 'γκέτο' του κέντρου. Σας διαβεβαιώ ότι δε θα συναντήσετε φασαρίες αν πάτε. Οι μόνοι που θα δείτε μαζεμένους με κουκούλες είναι μπάτσοι τριγύρω. Ποτέ δε σταμάτησα ούτε θα σταματήσω να πηγαίνω εκεί, όσο κι αν θέλουν να μας τρομάξουν τα media. Συχνότητες, Όστρια, Ίντριγκα, Stand, Studio, Resin, Roi Mat, Underground (μόνο στο πάνω), An για live, Relax your Soul και Solaris για comics, Beer Academy για μπύρα και ποικιλία λουκάνικων...

Και υπάρχουν τόσα άλλα μέρη που ξεχνάω ή δεν έχω ανακαλύψει ακόμα, ή δεν τα 'χω γυρίσει αρκετά, Δάφνη, Αμπελόκηποι, Γλυφάδα, Μαρούσι, Κηφισιά, Νέο Ηράκλειο, πάρα πολλά...

Χτες βγήκα στις 9. Γύρισα σπίτι 7.30 το πρωί, είχε ήδη ξημερώσει. Λατρεύω την Αθήνα.

Μουσική...

Τι υπέροχο πράγμα... Ποιο είναι αυτό που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς; Για κάποιους ο έρωτας, για άλλους η φιλία, η οικογένεια, ο ήλιος, όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που είναι εξίσου σημαντικά για μένα... Όμως τίποτα δεν ξεπερνάει τη μουσική. Λατρεύω τη μουσική σε κάθε της μορφή. Δεν μπορώ να κατανοήσω πως μπορεί κάποιος να ακούει μόνο ένα ή δύο είδη μουσικής. Προσωπικά απλά δεν μπορώ να χορτάσω καινούριους ήχους...

Σήμερα μόνο:
- Ξεκίνησα τη μέρα μου με rock n roll ήχους των Derek Trucks Band, Led Zeppelin και αργότερα πιο τρελιάρικα με Wild Cherry...
- Ταξίδευα νοητικά κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο μου με τον ήχο των Fair to Midland, Angels & Airwaves και των Monster in the Machine και το Eleanor Rigby των Beatles...
- Ξέσπασα τα νεύρα που μου προκάλεσαν άλλοι με hip-hop ρυθμούς των Beastie Boys, Cypress Hill και του Dj Shadow...
- Παλιμπαιδίστικα και το χάρηκα με λίγο Fall Out Boy...
- Μαλακίστηκα τελείως με Mindless Self Indulgence...
- Φλέρταρα με το καινούριο χιτάκι των Franz Ferdinand...
- Αναπόλησα ξέγνοιαστες βροχερές μέρες που μου θύμησε η Jewel...
- Περπάτησα στον ήλιο με το κεφάλι ψηλά ακούγοντας AC/DC και Hendrix, σκεπτόμενος το καλοκαίρι που έρχεται, το αμάξι χωρίς κουκούλα και ανοιχτούς δρόμους...
- Λικνίστηκα με jazz γεύση απ' το επεισόδιο-musical της Buffy...
- Καταράστηκα το γεγονός ότι το '99 ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο και δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο για να πάω στο Woodstock '99 να δω Korn, Limp Bizkit, Red Hot Chili Peppers, Rage Against the Machine, Insane Clown Posse, Beastie Boys, Chemical Brothers, Creed, DMX, Everlast, Fatboy Slim, Godsmack, Jamiroquai, Kid Rock, Live, Moby, Muse, Offspring, Wyclef Jean και Roots μαζί με Erykah Badu
-  Θα βγω να περπατήσω ανάμεσα στα νυχτερινά φώτα με White Rabbit από Jefferson Airplane και τα άπαντα των UNKLE, Rob Dougan και Ian Brown στ' αυτιά μου...
- Θα πάρω το σκοτεινό και cool υφάκι μου σκεφτόμενος τα soundtracks του Hellsing και του Cowboy Bebop, πριν γίνω τελείως μυστηριώδης με Tricky, Massive Attack και Portishead και τέλος μεταμορφωθώ σε downright weird με Saul Williams και Nine Inch Nails...

Κι από μεθαύριο θα πάω να πάρω την Κατερίνα για ηλιόλουστη βόλτα και τραμπολίνα με Alborosie, Manu Chao, Ska-P, Sublime, Madness, Smash Mouth και Nek... Reggae party (reggae party reggae party)...

Music is the soundtrack of our lives indeed...

Magic Moments

Τελικά το πολύ ρακόμελο κάνει κακό... 'Η όχι;

Πως γίνεται να πέρασα τόσο ωραία κάνοντας κάποια λάθη; Πως γίνεται πράγματα που θα 'πρεπε να τα νιώθω περίεργα να φαίνονται τελείως φυσικά και άκρως ερωτικά; Χορός, μουσική, αλκοόλ, γέλιο, ερωτισμός στην ατμόσφαιρα...

Πάντα έλεγα ότι όταν αναλύεις πολύ κάτι ωραίο το χαλάς. Οπότε απλά θα πω ότι πέρασα πολύ όμορφα και θα προχωρήσω ακάθεκτος...
Memory remains...
Magic in the air...

Too good for this world...

Σήμερα έτσι όπως καθόμουν ξαφνικά θυμήθηκα την Meg, χωρίς λόγο.

Insert backstory here:
Πριν κάτι χρόνια είχα κανονίσει να πάω στο πρώτο 24-Hour Comics Day Hellas μαζί με μία γνωστή, η οποία μου 'χε πει θα φερνε μαζί της κάτι φίλες της. Ανάμεσα σ' αυτές τις φίλες της ήταν και η Meg. H Meg εκ πρώτης όψεως ήταν μία ψηλή ξανθιά κοπέλα με ξενικά χαρακτηριστικά, πολύ όμορφη, αλλά με φυσική ομορφιά αφού πολύ σπάνια βαφόταν. Όταν την γνώρισα λίγο καλύτερα ανακάλυψα ότι εκτός από πολύ όμορφη ήταν και πολύ έξυπνη κοπέλα, φιλική, αστεία, εύστροφη και με πολλά ενδιαφέροντα. Καταγόταν απ' το εξωτερικό, απ' την Πολωνία αν δεν κάνω λάθος, ασχολιόταν με το σχέδιο και σπούδαζε αρχιτεκτονική. Επίσης κάποιος μου είπε ότι της είχαν κάνει πρόταση να πάει για playmate αλλά αρνήθηκε γιατί δεν ήταν πρόθυμη να κάνει κάποια άλλα πράγματα. Με λίγα λόγια ήταν απ' τις κοπέλες που λάτρευες απ' την πρώτη στιγμή.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της Meg κατά την δική μου άποψη ήταν η δίψα που είχε για ζωή. Βγήκαμε αρκετές φορές μετά απ' αυτό (με παρέα, για να μην παρεξηγούμαι) και ήταν πολύ ευχάριστο άτομο, πάντα κάναμε πλάκα και πάντα περνούσαμε καλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις περίεργες συζητήσεις μας στο msn και τον τρόπο που μου "την έλεγε" για πλάκα αποστομώνοντας με, κάτι που δεν γίνεται συχνά. Επίσης θυμάμαι ξέφρενες βραδιές που χορεύαμε στο Underworld ως το πρωί χωρίς σταματημό. Μετά από καιρό χαθήκαμε, έτσι όπως τυχαίνει κάποιες φορές να χάνεσαι με τους ανθρώπους, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Μετά από πολύ καιρό μια μέρα που βρισκόμουν στην Πάτρα με πήρε τηλέφωνο ο Βαγγέλης και μου είπε κάτι που με χτύπησε σαν πέτρα στο στήθος κι ακόμα έτσι νιώθω όταν το θυμάμαι: "Πέθανε η Meg." Φυσικά δεν το πίστεψα στην αρχή. Αποκλείεται όμως να μου έκανε τόσο κακόγουστο αστείο. Δυστυχώς δεν ήταν αστείο. Απ' ότι έμαθα μετά η Meg υπέφερε χρόνια από λευχαιμία ή κάτι παρόμοιο και τελικά υπέκυψε. Κάποιος μου είπε ότι είχε γεννηθεί πολύ κοντά στο Chernobyl. Η φίλη της που μας είχε γνωρίσει μου είπε πως κάτι της είχε πει ότι πολλές φορές έχει ανυπόφορους πονοκεφάλους αλλά γενικά δεν της άρεσε να μιλάει γι' αυτό. Αν τη γνώριζε κάποιος δε θα καταλάβαινε με τίποτα ότι ήταν άρρωστη. Εμένα πάντως ούτε μου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό.

Έμαθα κιόλας ότι η Στεφανίδου της έχει αφιερώσει από τότε 2 ή 3 εκπομπές. Η μάνα μου τις έχει δει και μου 'χει πει για τη μάνα της Meg πόσο συντετριμμένη είναι μετά τον θάνατο της. Ευτυχώς δεν τις είδα εγώ, γιατί δε θα άντεχα. Δύο πράγματα με κάνουν σίγουρα να κλαίω, η απώλεια μετά τον θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου και η αδικία. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Στην κηδεία δεν πήγα γιατί το έμαθα αφού έγινε, κι έτσι κι αλλιώς ήμουν Πάτρα. Αυτό που μετανιώνω μόνο είναι ότι δεν πρόλαβα να την γνωρίσω περισσότερο.

Δεν στεναχωριέμαι για την Meg. Πιστεύω ότι έζησε κάθε στιγμή. Υπάρχει μία εβραϊκή παροιμία που λέει: "Όταν πενθείς, μην στεναχωριέσαι επειδή κάποιος δεν υπάρχει, αλλα ζήσε με ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι υπήρξε."

Οπότε θα της αφιερώσω κάτι χαρούμενο, το μόνο που της ταιριάζει...
Iggy Pop - Lust For Life

Strange feelings of normalcy...

Σήμερα ξύπνησα το πρωί στο κρεβάτι μου, ότι ώρα ήθελα.
Ο λαιμός μου ξερός και κλασσικά είχα ξεχάσει να φορέσω κάτι από πάνω το βράδυ και είχα κρυώσει.
Το laptop μου δίπλα κατέβαζε αποβραδίς, σηκώθηκα και μ' έπιασε φτέρνισμα.
Καθημερινοί πρωινοί μικροτσακωμοί με γονείς για ανούσια θέματα.
Μία κοπέλα στη σκέψη μου.


Πολύ γλυκιά καθημερινότητα που έχω μήνες να βιώσω και πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο μου λείπει.
Έχω την περίεργη αίσθηση ότι θα το πληρώσω ακριβά που ξαναγεύτηκα λίγη απ' τη ζωή μου...

After the smoke has cleared...

Πρώτα απ' όλα να πω ότι οι Linkin Park γάμησαν μάνες. Τέλος. Ευτυχώς που κατάφερα τελικά να τους δω. Θα ήθελα βέβαια να δω και Stereo Mc's με UNKLE το Σάββατο, όπως και Orishas τον άλλο μήνα, αλλά 'νταξ', δεν μπορούμε να τα 'χουμε όλα... Τώρα που είδα και LP το μόνο που μου μένει είναι Disturbed, RatM και SoaD (αυτά τα λίγα).

Η συναυλία όμως δεν ήταν ο λόγος αυτού του post. Απλά ήθελα να πω ότι ο μήνας που πέρασε ήταν πολύ δύσκολος για μένα, όχι κυρίως γι' αυτά που περνούσα στην βασική εκπαίδευση (που στην τελική δεν ήταν και τίποτα), αλλά γιατί ήμουν αποκομμένος απ' τους δικούς μου. Όποιος με ξέρει ξέρει ότι είμαι πολύ κοινωνικό άτομο με πολλούς φίλους και παρέες και γενικά είμαι ευλογημένος με πολλά άτομα που με αγαπάνε κι εγώ με τη σειρά μου τους λατρεύω. Αυτό ήταν που δεν άντεχα
.
Αφού πέρασε λοιπόν αυτός ο πρώτος μήνας και τώρα είμαι καλύτερα βλέπω ότι δεν είχα λόγο να στεναχωριέμαι γιατί απλούστατα όλοι ήταν εκεί μαζί μου. Καθημερινά είχα κλήσεις, sms, emails, comments εδώ και γενικότερα κατά κάποιον τρόπο οι φίλοι μου 'δε με άφησαν σε ησυχία'. Το κινητό μου ήρθε 250 ευρώ κι αυτό ήταν κυρίως από κλήσεις και sms στα οποία απαντούσα. Χαλάλι όμως.

Γι' αυτό ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που έδειξαν πραγματικά ότι με σκέφτονται και κυρίως ότι με θυμήθηκαν στα δύσκολα. Κατάλαβα πολλά απ' όλο αυτό. Όπως κι από άλλους που κάναμε παρέα κι έχω να τους δω από πριν μπω. Αλλά δεν πειράζει δεν κρατάω κακία.

Σας αγαπάω πολύ όλους και θα προσπαθήσω να ανταποδώσω όλο αυτό κάποια στιγμή. Δεν αναφέρομαι ονομαστικά γιατί σίγουρα κάποιον θα αδικήσω. Αλλά έτσι κι αλλιώς ξέρουν ποιοι είναι.

Φιλιά πολλά

Έναρξη θητείας

Πρώτες δύο βδομάδες στον στρατό λοιπόν. Αρχικά είχα πολλά να πω και να γράψω, τώρα όμως έχω υποκύψει στην κούραση και την ανέλπιστη χαρά της φευγαλέας ελευθερίας των τριών αυτών ημερών αδείας. Για τρεις ημέρες λοιπόν θα γευτώ λίγη ελευθερία και δε θα πω τίποτα, σαν καλό στρατιωτάκι, ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο. Το μόνο που θα κάνω είναι να αφιερώσω στον Ελληνικό Στρατό μερικά τραγουδάκια απ' αυτά που μου κάνουν παρέα στο στρατόπεδο...

Ska-P - Paramilitar
Rage Against The Machine - Calm Like A Bomb
D-12 - Shit On You
Limp Bizkit - Break Stuff

Από πού ήρθαν αυτά τα πιάτα;

Ανέβασα στο YouTube την διαφήμιση όπου πρωταγωνιστεί ο καθηγητής της ξιφασκίας μου Γεννάδιος Πάτσης, μιας και εδώ δεν μπορούμε να τη δούμε, μόνο οι Ισπανοί έχουν αυτή τη χαρά.
Τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο... Πατήστε στη φωτογραφία για να τη δείτε: